İlk önce arkadaşlarım giderdi benden,
bir sigara dumanı gibi dağılırdı sesleri
kahve masalarında yarım kalan gülüşler.
Sonra can dostlarım çekip giderdi,
hani omzuma başını koyup
“geçer be kardeşim” diyenler vardı ya,
işte onlar da eksilirdi birer birer
hayatın kalabalık sokaklarından.
Bir vakit sonra anladım;
ne arkadaş kalmış avuçlarımda,
ne de “ölene kadar” diyen dostlar.
Ve en sonunda,
gözlerine bakarken dünyayı unuttuğum kadın
terk ederdi beni.
Ben ki
bir çift göz uğruna
geceyi sabaha bağlamış adamım,
ben ki sevgiyi
ekmek gibi, su gibi kutsal bilmişim…
Kadınım giderdi.
Sessizce.
Bir kapının kapanışı gibi değil,
bir ömrün içinden çekilip alınışı gibi.
Sonra ben,
hayat denen büyük kavganın ortasında
tek başıma kalırdım.
Bir elim cebimde,
öteki elim yüreğimin üstünde.
Ve anlardım;
insan en çok
kalabalıklar içinde yalnızdır.
Kayıt Tarihi : 10.12.2005 13:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
TÜM YORUMLAR (4)