Hoşçakal sevgilim Şiiri - Muhsin Yener

Hoşçakal sevgilim…
Şimdi sana bu sözü söylerken
bir uçak kalkıyor içimden
bir şehir uzaklaşıyor gözlerimden.

Ben gidiyorum buralardan.
Belki bir hava alanı terminali kalır aklımda,
belki bir çay buğusu,
belki bir sesin sıcaklığı bir akşam vakti.

Ve kim bilir…
Bir gün
kalabalık bir caddede,
yağmurlu bir durakta
ya da bir kitabın sararmış sayfasında
yeniden karşılaşır mıyız?

Bilmiyorum.
Hayat bu…
İnsanı en çok sevdiği yerden sınayan uzun bir yol biraz.

Ama şunu bil:
Seninle geçen günler
bir ömre bedeldi bana.
Bir çocuğun ilk kez denizi görmesi gibi
şaşkın ve güzel yaşadım seni.

Şimdi giderken
arkamda kırık bir sandalye,
yarım kalmış bir şarkı
ve sana ait birkaç gülüş bırakıyorum.

Sen kendine iyi bak.
Ama öyle laf olsun diye değil;
sabahları erken kalkma dikkat et,
yorulduğunda dinlen,
canını sıkan insanları içinde büyütme.

Ve yanı başındaki şeylerin kıymetini bil.
Bir pencerenin önündeki güneşi,
sabah içtiğin çayın sıcaklığını,
seni seven insanların sessiz emeğini…

Çünkü mutluluk
uzak memleketlerde değil sevgilim,
bazen bir insanın omzunda,
bazen bir ekmek kokusunda,
bazen de sevdiğin hayatın tam yanı başındadır.

Hoşçakal şimdi…
Ama öyle hüzünle değil.
Bir gün yeniden görüşeceğimize inanır gibi.

Ben seni
daima güzel günlerin hatırıyla anacağım.