Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Bu memlekette
sağcı yok, solcu yok,
ilerici de gerici de yok aslında;
bir tek insan var bu topraklarda
namuslu olan ve namussuz olan.

Kimi bunlar utanmak bilmezler otlardan çimenlerden
Kim bunlar arlanmak bilmezler çöpten samandan
Kim bunlar çalışmadan kazanan alın teri çalanlar
kim bunlar gölgeleri hep üzerimizde kim bunlar
Kim bunlar, yüzleri gece gibi kalpleri buz gibi
Topraktan kopmuş, köksüz iz gibi

Uzaktan sevmek
bazen daha derin,
daha sessiz,
daha gerçek bir dokunuştur…

Eller değmez belki

Biz Ergenekon Destanı’ndan çıkan bir milletiz.
Demir dağını eritmek için sadece ateş yakmadık irade yaktık, sabır yaktık, inanç yaktık.
Bugün bize yön vermeye kalkanlar bilsin:
Biz yolumuzu başkalarının izinden değil, kendi küllerimizden doğarak açtık.
Biz Osman Gazi’nin çadırında devlet kurarken de vardık.
O devlet masa başında değil, alın teriyle, kanla, mücadeleyle kuruldu.

Ruhumuz bazen
bulunduğu sandalyede oturmaz da
çok uzak bir şehrin
yağmurlu bir sokağında dolaşır
Bir masada gülersin,
sesin vardır ama yüreğin yoktur orada.

Önce kendime yazıyordum
Sessizliğin en derin yerine,
Kimsenin duymadığı cümlelerle
Kendi içimde konuşuyordum.
Kırk iki yaşında
Hayat ansızın kapımı çaldı

Biz
Atamızdan, anamızdan, babamızdan
bir sofrayı bölüşmeyi öğrendik önce.

Bir kapı çalındığında
kimdir diye korkuyla değil,

Gelip sana ağladıkları zamanları
çabuk unuturlar bazen
Ama acı çeken sen olunca
sessizce uzaktan bakarlar yarana.

Yorma kendini kardeş

Ekonomi bozuldu, sadece cebimiz değil karakterimiz de daraldı.
İnsanlar artık geçim derdinden çok tahammül derdi çekiyor.
Kimse kimseye katlanamıyor.
En küçük söz kavga, en küçük sorun patlama sebebi.
Çünkü herkesin içinde birikmiş bir öfke var ama kimse bununla yüzleşmiyor.
Manevi açlık dediğim şey tam da bu:

Ve kitaplar...

Kitapları yakmaktan daha büyük suçlar vardır.
Küllerinden yeniden doğabilir bazen bir kitap,
ama açılmayan sayfalar sessiz ölür.