Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Üç günlük dünyanın
beş kuruşluk insanlarıyla uğraştık durduk.

Sekiz ayrı kan grubu var dediler,
şansımıza
hep kansızlar çıktı karşımıza.

Bilmiyorum
şair miyim, yazar mıyım
bir adım yok kendime verdiğim,
bir kalıbım yok sığdığım.

Ama içimde bir şey var

Düşerken aşka insan,
bir yanı hep geçmişe döner
Eski bir şarkının kırık yerinde,
yarım kalmış bir cümlenin içinde
kendini arar sessizce.

En çok ellerini sevmeli bir kadının.
Örgü örünce bin ilmeğe sığdırır aşkı,
Çay demleyince bir demliğe,
El sallayınca bir ömre.

Biraz abarttım tabi

Bazen biraz akışına bırakmalı insan
Yorulmuş yüreğini
Kırılmış umutlarını
Ve suskun gecelerini

Her şeyi avuçlarında tutamaz çünkü insan,

Kalplerimizin sıcaklığı yeterdi belki
Birbirimizi sevmeyi başarabilseydik
İnsan insana sürgün olmazdı
Yürekler bu kadar taş kesilmezdi.

Sevin komşunuzu, dostunuzu,

Bir çocuk
anneyi sevmiş,
babayı sevmiş…
Bunlar uzun hikâye kardeşim,
adı konur bir gün geçer.

Güzel bir dostla içilen
bir fincan kahve de
sözler buhar olup
yükselir fincandan.

"O" kadar tatlı dilli

Bir koku vardı sende,
geceye karışan ince bir yağmur gibi.
İnsan en çok
unutmaya çalışırken hatırlıyor bazı şeyleri.

Hani en çok da

Aynı gök altında biz,
Bir yüreğiz hepimiz.
Kimi susar derinden,
Kimi söyler sözümüz.

Yollar ayrı görünür,