Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Yıllar geçiyor, ömür bitiyor...

Bir zamanlar yetişemediğimiz günler,
şimdi sessizce ardımızda kalıyor.
Saçlara düşen ak, yüze işlenen çizgi,
takvimin değil, yaşanmışlığın izidir.

Yorma kendini kardeş…
Gerçekten değmez.
Bu insanlar ne yaparsan yap, hiçbir zaman memnun olmaz. Gün gelir karınca olur
File kafa tutarsın
Gün gelir fil olur
Karıncadan korkarsın

Yüce Rabbimiz…
Her nefeste sana çıkan
bir hamd'ımız vardır içimizde,
dilimize sığmayan
bir şükrümüz.

İyilik Maskesi ve Gerçek Yüzler
İnsanları tanımak, çoğu zaman sandığımızdan daha uzun ve daha karmaşık bir süreçtir. İlk karşılaşmalar, güzel sözler, sıcak gülüşler… Hepsi bir izlenim oluşturur. Ama bu izlenim, çoğu zaman gerçeğin kendisi değil; gerçeğin özenle hazırlanmış bir sunumudur. İşte bu yüzden, kimse için erkenden “iyi biri” hükmünü vermek, çoğu zaman aceleci bir yargıdan ibarettir.
Çünkü insanın gerçek yüzü, her şey yolundayken değil; tam tersine, köprüler yıkıldığında ortaya çıkar. Menfaatler ortadan kalktığında, çıkar ilişkileri sustuğunda ve hesaplar kapanmaya başladığında… İşte o an, sözlerin değil karakterin konuştuğu andır. Bir insanın kim olduğunu anlamak istiyorsanız, onun zor zamanlardaki tavrına bakın. Kazanırken değil, kaybederken nasıl davrandığına.
Bugünün dünyasında ilişkiler, ne yazık ki çoğu zaman çıkar ekseninde şekilleniyor. İnsanlar birbirine yaklaşırken samimiyetten çok faydayı, dostluktan çok avantajı gözetiyor. Böyle bir düzende, herkes iyi görünmeyi başarabilir. Çünkü iyi görünmek kolaydır; zor olan, gerçekten iyi kalabilmektir.
Daha da çarpıcı olan şu: Siz iyiyken, yani niyetiniz temizken, kalbiniz açıkken… Karşınızdaki herkesi de öyle sanırsınız. Çünkü insan, çoğu zaman karşısındakini kendi iç dünyasının aynası gibi görür. Oysa gerçek hayat, bu kadar saf bir denklem üzerine kurulmaz. Sizin iyiliğiniz, herkesin iyi olduğu anlamına gelmez.
Bu yüzden belki de en sağlıklı yaklaşım; insanlara zaman tanımaktır. Hüküm vermeden önce gözlemlemek, sözlerden çok davranışlara dikkat etmek… Ve en önemlisi, bir insanı değerlendirirken onun en zor anlarını hesaba katmaktır. Çünkü karakter, rahatlıkta değil; sıkışmışlıkta şekillenir ve ortaya çıkar.

Erken Hükümlerin Yanıltıcı Sessizliği
İnsan, doğası gereği gördüğüne inanmak ister. Bir tebessüm, birkaç nazik söz, yerinde bir yardım… Ve biz çoğu zaman bu küçük kesitlerden koca bir karakter inşa ederiz. Oysa hayat, insanı tek bir anla değil; kırılma anlarıyla, sınandığı zamanlarla tanımlar.
Kimse için erkenden “iyi biri” hükmünü vermemek gerekir. Çünkü iyilik, sadece huzurlu zamanların süsü değildir. Gerçek iyilik; çıkarların çatıştığı, köprülerin yıkıldığı, menfaatin sustuğu anlarda kendini gösterir. İnsanların maskeleri en çok o zaman düşer. Çünkü sahte olan, yük taşıyamaz; rol yapan, kriz anında rolünü unutur.
Bugün yanımızda olan herkesin yarın da aynı yerde duracağını sanmak, hayatın en naif yanılgılarından biridir. Oysa ilişkiler, menfaatin gölgesinde büyüyorsa; ilk sert rüzgarda savrulmaya mahkumdur. İşte o an, kim gerçekten dost, kim sadece iyi bir oyuncu; apaçık ortaya çıkar.
Unutmamak gerekir ki, insanın gerçek yüzü rahat zamanlarda değil, zor zamanlarda konuşur. Çünkü zor zamanlar; süsü, gösterişi ve yapmacıklığı siler, geriye yalnızca hakikat kalır.
Ve belki de en çarpıcı gerçek şudur:

Bir insanın değeri
yanındayken anlaşılmaz bazen.

Asıl yokluğunda düşer sessizlik
yüreğin en tenha yerine.

Hayat, çoğu zaman bir kumar masasına benzer. Herkes elindeki zarları atar ama hiç kimse sonucu önceden bilemez. Kimi zaman ardı ardına “yek” gelir; yani en küçük, en zayıf ihtimaller. İşler ters gider, umut kırılır, insan kendini şanssız hisseder. Ama hayatın gerçeği tam da burada saklıdır: Zarlar hep yek gelmez.
İnsan, tam da bu belirsizliğin içinde oynamayı öğrenmek zorundadır. Ümitle oynamak… Belki de en zor olanı budur. Çünkü umut, kaybetme ihtimalini göze almayı gerektirir. Yine de insan, hayat kumarını umutsuz oynayamaz. Umut yoksa mücadele de yoktur.
Ve bazen… beklenmedik bir an gelir. Zarlar düşeş gelir. Şans yüzüne güler, işler yoluna girer, kapılar ardına kadar açılır. İşte o an, sadece kazandığını değil, etrafındakileri de görürsün. Kim seninle sevinir, kim uzaktan izler, kim gerçekten yanındadır…
Asıl mesele kazanmak ya da kaybetmek değildir. Asıl mesele, oyunu nasıl oynadığın ve zarlar iyi geldiğinde etrafında kimlerin kaldığıdır. Çünkü dostluk da, sadakat de en çok o anlarda ortaya çıkar.
Hayatın kumarı bitmez. Ama insan, her atışta biraz daha öğrenir: Sabretmeyi, umudu ve en önemlisi… insanları.

Bu memlekette bazen zindan, Hürriyetten daha çok konuşulur; Demir kapılar ardına düşenler, Meydanlarda alkışlananlardan fazla anılır.

Kimi makam peşinde ömür tüketir, Kimi hak bildiği yolda bedel öder. Çünkü bilir; Tarihi yazanlar çoğu zaman Rahat koltuklarda oturanlar değil, Çileyi göğüsleyenlerdir.

Her tutukluluğu kahramanlık sanmak yanlıştır; Ama bir dava uğruna çekilen çile, Milletin vicdanında iz bırakır.

İnsanın en büyük hayali nedir diye sorsalar, çoğumuzun cevabı çok da farklı olmaz
Huzur Sadece kendimiz için değil; tüm insanlar, hayvanlar ve doğayla birlikte, bu sonsuz evrenin küçük ama anlamlı parçası olan dünyamızda barış içinde yaşayabilmek.

Oysa bugün baktığımızda, bu hayalin ne kadar uzağında olduğumuzu görmek zor değil. Sınırlar, kimlikler, inançlar, düşünceler Bizi zenginleştirmesi gereken farklılıklar, ne yazık ki çoğu zaman ayrışmanın, ötekileştirmenin ve hatta düşmanlığın sebebi haline geliyor. Halbuki aynı gökyüzünün altında nefes alıyor, aynı toprağın üzerinde yürüyor, aynı dünyanın kaderini paylaşıyoruz.
Unuttuğumuz şey çok basit ama bir o kadar da derin Farklılıklar bir tehdit değil, bir zenginliktir.
Her insan ayrı bir hikaye, her kültür ayrı bir renk, her canlı bu büyük dengenin vazgeçilmez bir parçasıdır.

Bir mucize olsa tekrar dünyaya gelsem
Bir kuş olsam özgürce uçsama göklerde
Bir balık olsam özgürce yüzsem denizlerde
Bir mutluluk olsam dolsam gönüllere

Hayal olsam, süzülsem zamandan,