Muhsin Yener Şiirleri - Şair Muhsin Yener

Bu memlekette bazen zindan, Hürriyetten daha çok konuşulur; Demir kapılar ardına düşenler, Meydanlarda alkışlananlardan fazla anılır.

Kimi makam peşinde ömür tüketir, Kimi hak bildiği yolda bedel öder. Çünkü bilir; Tarihi yazanlar çoğu zaman Rahat koltuklarda oturanlar değil, Çileyi göğüsleyenlerdir.

Her tutukluluğu kahramanlık sanmak yanlıştır; Ama bir dava uğruna çekilen çile, Milletin vicdanında iz bırakır.

(Yazılarımı arşivde kalmasın diye paylaşıyorum) Yazdıklarım okunsa da olur okunmasa da ) faydalı bir bilgi içermez içinde (Rant yok) (Hizmet var) hizmette karın doyurmaz )

İnsanlar sadece ekonomiyle oy vermez. Kimliğine, inancına, yaşam tarzına saygı görüp görmediğine bakar. Sol, yıllarca ekonomiyi anlatmak yerine milletin değerleriyle kavga ediyor görüntüsü verdi.
Sağ ise “nasıl yaşarsan yaşa” dedi.
Sonuç belli oldu.
Bugün hala anlamak istemeyenler var:

Bugün içimden geçen en sade ama en güçlü duyguyla başlamak istiyorum Ben tüm dostlarımı seviyorum. Her birinizi muhabbetle selamlıyorum. İyi ki varsınız, iyi ki hayatımda yer edindiniz, iyi ki dostumsunuz.
İnsan, hayat yolculuğunda pek çok şey biriktirir; kimi zaman acılar, kimi zaman hatıralar Ama en kıymetlisi dostlardır. Çünkü dostluk, zor zamanlarda omuz veren, iyi günlerde çoğalan, insanı insan yapan en güzel bağdır. İşte bu yüzden dostluk benim için sadece bir kelime değil, bir yaşam biçimidir. Benim hayata bakışım çok nettir İnsanlar arasında dil, din, ırk ayrımı yapılmadan yaşanmalı bu dünya. Çünkü bizi ayıran farklılıklar değil, birleştiren değerlerdir aslında. Aynı gökyüzünün altında nefes alıyorsak, aynı umutları kurabiliyorsak, o zaman birbirimize yabancı değiliz.
Kültüre, sanata ve edebiyata verilen değer ise bu birlikteliğin en güçlü köprüsüdür. Bir şiir, hiç tanımadığınız bir insanın kalbine dokunabilir. Bir yazı, farklı dünyaları birbirine yaklaştırabilir. Sanat, insanın içindeki iyiliği ortaya çıkaran en saf aynadır. Bu yüzden herkesin bu değerlere sahip çıkmasını, desteklemesini yürekten istiyorum.
Benim amacım da, idealim de tam olarak budur: Daha çok anlayan, daha çok hisseden, daha çok paylaşan bir insanlık. Dostluğun çoğaldığı, farklılıkların zenginlik sayıldığı, sanatın ve edebiyatın hayatın merkezinde olduğu bir dünya.
Belki küçük bir cümleyle başlıyor her şey: “İyi ki varsınız.”

İKİ KELİME
Bambaşka bir insan oluverirdim
Seninle buluştuğum anlarda.
Bir başka bakmak isterdim gözlerine,
Ellerini bir başka sıkmak gelirdi içimden.

Sevenler için,
aşka inananlar için,
yüreğinde umut taşıyanlar için
en sarsılmaz limandır Allah…

Bir kapı kapanınca

İnanmak var olmaktır
Dediler, gönle indirdim sözünü
Bir tohum gibi düştü içime
Karanlığı yaran bir öz oldu

İnanç, kuru bir söz değil

Toplum içinde insanın en çok etkilendiği şeylerden biri, kimlerle oturup kalktığıdır.
Hz. Mevlana'nın yüzyıllar öncesinden bugüne uzanan bir uyarıda bulunur İnsan, bulunduğu meclisin rengini alır.

Cahil ve düşünmeden konuşan insanların arasında uzun süre kalırsanız, bir süre sonra sizi de kendileri gibi zannetmeye başlarlar.

Üstelik bununla da kalmaz, anlamadıkları her şeyi küçümseyip alaya almayı marifet sayarlar.

İnsanlarla kurduğum iletişimde her zaman
bir denge aradım.

Kiminle konuşuyorsam onun dünyasına saygı duydum,

kelimelerimi ona göre seçtim, tavrımı ona göre şekillendirdim.

İnsan gelir, geçer zamanın içinden
Bir iz bırakmadan çoğu, savrulur rüzgarla

Ama fikir
Toprağa düşen bir tohum gibi
Sessizce kök salar geleceğe

İnsanoğlu Dediğimiz Şey
“İnsanoğlu” dediğimizde aslında tek bir kişiden değil, bütün bir insanlıktan söz ederiz. Çünkü bu kelimenin içinde her türlü din vardır, her türlü kültür vardır, her türlü dünya görüşü, anlayış ve yorum vardır. Aynı dünyada yaşayan ama hayata bambaşka gözlerle bakan milyarlarca insanın ortak adıdır insanoğlu.
Kimi yaşadığı hayatı kader olarak görür, kimi mücadele olarak. Kimi sevgiyi merkeze koyar, kimi korkularını. Birinin doğru bildiği, diğerine yanlış gelebilir. Birinin kutsal saydığı, bir başkası için sıradan olabilir. Çünkü insan, sadece bedenden ibaret değildir; yetiştiği çevrenin, inandığı değerlerin ve yaşadığı acıların toplamıdır.
Belki de bu yüzden insanı anlamak, görüldüğü kadar kolay değildir. Aynı dili konuşan insanlar bile bazen birbirini anlayamazken, farklı inançlardan ve farklı düşüncelerden gelen insanların aynı duyguda buluşması çoğu zaman bir mucize gibi görünür. Oysa insanlığın en büyük gücü de tam burada saklıdır; farklılıkların içinde bir arada kalabilmekte.
Ne yazık ki çoğu zaman insanlar birbirini olduğu gibi kabul etmek yerine, kendi doğrularına benzetmeye çalışıyor. Oysa herkesin aynı düşünmesi değil, birbirinin varlığına saygı duyması gerekir. Çünkü insanı insan yapan şey, birbirine benzemesi değil; bütün farklılıklarına rağmen aynı gökyüzünün altında yaşayabilmesidir.
Sonuçta “insanoğlu” dediğimiz şey; sadece bir kelime değildir. İçinde inancı, kültürü, sevgiyi, öfkeyi, merhameti ve çelişkiyi taşıyan büyük bir aynadır. Ve o aynaya baktığımızda aslında başkasını değil, biraz da kendimizi görürüz.