İyilik, çoğu zaman basit bir davranış gibi görülür; oysa derininde bir insanlık dili taşır. Tıpkı bir şiir gibi… Her kelimesi özenle seçilmiş, her dizesi anlam yüklü bir şiir. İyilik de böyledir; farklı seslerin, farklı hayatların ve farklı kalplerin bir araya gelerek oluşturduğu görünmez bir ahenktir.
Bugün dünyaya baktığımızda, gürültünün, bencilliğin ve telaşın arasında kaybolan en değerli şeylerden biri iyiliktir. Oysa iyilik, insan olmanın en saf ve en gerçek halidir. Birine uzanan bir el, bir gönle dokunan samimi bir söz ya da karşılık beklemeden yapılan küçük bir yardım… Bunların her biri, insanlığın şiirine eklenmiş birer dizedir.
İyilik yapmak, sadece bir eylem değildir; aynı zamanda bir varoluş biçimidir. Çünkü insan, iyilik yaptıkça kendini bulur, anlam kazanır. İyilikle yoğrulmuş bir hayat, sıradanlıktan çıkar ve bir şiire dönüşür. Her davranış, her niyet, her bakış bir anlam taşır.
Belki de bu yüzden iyilik, insan olmaktır. Var olmaktır. Ve en önemlisi, yaşamı bir şiir gibi anlamlı kılmaktır. Çünkü geriye dönüp baktığımızda, hatırlanacak olan ne sahip olduklarımız ne de söylediklerimizdir; kalplerde bıraktığımız izlerdir. Ve o izler, en çok iyilikle yazılır.
İyilik sizinle olsun,
Güzellik yolunuza düşsün,
doğruluk vicdanınıza yoldaş olsun.
Dürüstlük sözünüzde,
İyilikten Vazgeçmemek
İnsan, çoğu zaman gördüğü muamelenin aynısını vermeye meyleder. İyilik gördüğünde karşılık vermek kolaydır; bu, neredeyse içgüdüsel bir davranıştır. Asıl mesele, kötülükle karşılaştığında ne yaptığındır. Çünkü insanın karakteri, tam da o noktada kendini gösterir.
“İyilik yapana iyilik, kötülük yapana da iyilik” sözü, ilk bakışta zor hatta bazılarına göre anlamsız gelebilir. Oysa bu yaklaşım, zayıflığın değil; aksine güçlü bir iradenin, sağlam bir vicdanın ürünüdür. Kötülüğe kötülükle karşılık vermek, onu büyütmekten başka bir işe yaramaz. Bir kıvılcımı ateşe çevirmek gibidir. Oysa iyilik, en karanlık anlarda bile bir ışık yakabilir.
Elbette bu, insanın kendini ezdirmesi, haksızlığa boyun eğmesi anlamına gelmez. İyilik, pasiflik değildir. İyilik; bilinçli bir tercihtir. “Ben senin yaptığın gibi olmayacağım” diyebilmektir. Kendi değerlerinden ödün vermemektir.
Toplum olarak en çok ihtiyaç duyduğumuz şey de belki budur: Kötülüğün bulaşıcı etkisine kapılmadan, iyiliği yayabilmek. Çünkü iyilik de en az kötülük kadar bulaşıcıdır. Bir kişinin gösterdiği anlayış, bir başkasının kalbinde karşılık bulur; oradan bir başkasına geçer.
Sonuçta mesele, kimin ne yaptığı değil; bizim kim olduğumuzdur. İyiliği seçmek, karşımızdakine değil, kendimize verdiğimiz bir sözdür. Ve bu söz, dünyayı değiştirmese bile insanı değiştirir. Bazen de zaten en büyük değişim, tam olarak budur.
İyilik yap ey gönül,
karanlık çoğaldı bu çağın içinde.
Bir çocuk ağlıyor şimdi
ekmeğin gölgesinde,
bir anne susuyor
yorgun duaların kıyısında.
“Kaç yaşındasın?” diyorsun ya,
nasıl söyleyeyim şimdi sana yaşımı.
Saçlarım,
çoktan yetmişin kıyısında
bir kahvehanede unutulmuş ihtiyarlar gibi beyaz.
Bir yüz düşer içime, sebepsiz bir ışık gibi,
Gülüşümde gizlenir, içten içe bir sızı.
Koşsam yetişemem, dursam dinmez çağrısı;
Bir hatıra değil bu, ruhumun yankısı.
Yakınsa, yolları yırt ve sarıl gölgesine;
Kadere iman ederiz,
Lakin boyun eğmeyiz;
Dağ gibi dursa önümüzde çile,
Bir adım geri dönmeyiz.
Yazılmışsa alnımıza gece,
Gülüşü bakışı güzel kadınım
Saçlarında baharı barındıran
Konuşması şairlere ilham olan
Yüce yaradanın muhteşem yaratımı
Varlığı dertlere derman olan
kadınım
saçlarında baharı barındıran
yaradanın acele etmeden yarattığı
en güzel mucizesin
iki evladımın annesi
Sevenler için,
aşka inananlar için,
yüreğinde umut taşıyanlar için
en sarsılmaz limandır Allah…
Bir kapı kapanınca
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!