Ey nefsim! Şiiri - Muhsin Yener

Ey nefsim!

Sus artık;
Yıllardır kulağıma dünya üfleyen
O uğursuz fısıltını kes!

Yan diyorum sana,
Odun gibi değil,
Kendi küllerini savuran bir ateş gibi yan!

Düş ateşe;
İbrahim'in ateşine değil,
Aşkın ateşine.
Ki ne beden kalsın,
Ne benlik,
Ne de senden bana kalan şu kara gölge.

Can diyorum,
Canan'ın kapısında can ver!
Çünkü O'na varmayan nefes,
Boş yere alınmış bir emanettir.

Gece içime çöktü nefsim,
Gökler başıma mezar oldu.
Bir tek O'nun adı kaldı
Yıkılmayan bir yıldız gibi.

Vur beni ey aşk!
Parçala şu sahte benliği.
Kır putlarımı,
Yık tahtlarımı,
Dağıt içimdeki saltanatı!

Çünkü ben,
Kendimden geçmeden
O'na varamayacağımı öğrendim.

Ey nefsim!
Ya secdede eriyip yok ol,
Ya da cehenneminden çıkma!