Bir çocuk
anneyi sevmiş,
babayı sevmiş…
Bunlar uzun hikâye kardeşim,
adı konur bir gün geçer.
Ama asıl mesele
küçücük ellerinde
bir serçe sıcaklığı gibi
sevgi taşımasıdır.
Çünkü dünya dediğin
bir çocuğun kalbinde başlar bazen.
Bir ekmek gibi bölüşülür umut,
bir gülüş gibi çoğalır insan.
Ve çocuk
kimi sevdiğini unutsa bile
içinde taşıdığı o sevgi
bir ömür kalır.
Kayıt Tarihi : 13.05.2026 09:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
babayı sevmiş...
Öyle büyük laflarla değil üstelik,
cebine taş doldurur gibi,
sessiz sessiz.
Bunlar uzun hikâye kardeşim,
adı konur bir gün, geçer gider.
Mahalle değişir,
mevsim değişir,
insan büyür biraz.
Ama asıl mesele
küçücük ellerinde
bir serçe sıcaklığı taşımasıdır sevginin.
Bir çocuğun avuçları kadar temizse dünya,
inan bana
kimse kimseyi kırmazdı böyle.
Bir ekmek bölünür gibi bölüşülür umut,
bir vapur dumanı gibi yayılırdı sevinç
akşamüstü sokaklarına.
Ve insan dediğin
bazen bir çocuğun gülüşünde çoğalır kardeşim.
Çocuk sonra unutur belki
kimi sevdiğini,
hangi omuzda uyuduğunu,
hangi sesle sustuğunu...
Ama içinde kalan o sıcaklık var ya,
işte o
bir ömür çıkmaz insanın içinden.
TÜM YORUMLAR (1)