Bir çocuk
anneyi sevmiş,
babayı sevmiş…
Bunlar uzun hikâye kardeşim,
adı konur bir gün geçer.
Ama asıl mesele
Alsancak garı'na devrildiler
Gece garın saati bela çiçeği
Hiçbir şeyin farkında değildiler
Kalleş bir titreme aldı erkeği
Elleri yırtılmıştı kelepçeliydiler
Çantasını karısı taşıyordu
Devamını Oku
Gece garın saati bela çiçeği
Hiçbir şeyin farkında değildiler
Kalleş bir titreme aldı erkeği
Elleri yırtılmıştı kelepçeliydiler
Çantasını karısı taşıyordu




Bir çocuk anneyi sevmiş,
babayı sevmiş...
Öyle büyük laflarla değil üstelik,
cebine taş doldurur gibi,
sessiz sessiz.
Bunlar uzun hikâye kardeşim,
adı konur bir gün, geçer gider.
Mahalle değişir,
mevsim değişir,
insan büyür biraz.
Ama asıl mesele
küçücük ellerinde
bir serçe sıcaklığı taşımasıdır sevginin.
Bir çocuğun avuçları kadar temizse dünya,
inan bana
kimse kimseyi kırmazdı böyle.
Bir ekmek bölünür gibi bölüşülür umut,
bir vapur dumanı gibi yayılırdı sevinç
akşamüstü sokaklarına.
Ve insan dediğin
bazen bir çocuğun gülüşünde çoğalır kardeşim.
Çocuk sonra unutur belki
kimi sevdiğini,
hangi omuzda uyuduğunu,
hangi sesle sustuğunu...
Ama içinde kalan o sıcaklık var ya,
işte o
bir ömür çıkmaz insanın içinden.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta