Ben ne Nazım Hikmet oldum
ne Ahmed Arif kadar yaralı bir ses,
ne Attilâ İlhan gibi gecelere yürüdüm,
ne de Can Yücel gibi asi bir kahkaha bıraktım dünyaya.
Ben şair değildim belki…
ömür boyunca tek bir dize bile yazmasam
yine de bir şair gibi yaşadım hayatı.
Bir şiiri okurken
kırıldım bazen içimden,
bazen bir mısrada kendimi buldum.
Yeri geldi
Nihal Atsız kadar serttim,
yeri geldi
Yusuf Hayaloğlu kadar yaralı.
Bir türkünün içinde kayboldum bazen,
bir kitabın sayfasında sabahladım.
Ve gün geldi…
kelimeler kendi yolunu buldu içimde.
Şiirler yazdım.
Kimi bir yüreğe dokundu,
kimi rüzgâr gibi geçti gitti.
Beğenilen de oldu,
sessiz kalan da.
Ama ben
yazmaktan vazgeçmedim.
Okumaktan, anlamaktan,
insanı sevmekten vazgeçmedim.
Çünkü yaşam nedenimi
kelimelerin arasında buldum ben.
Bulutları aştım sonra,
bir şiirin içinde ölümsüz oldum sanki.
Anladım ki
geriye kalan tek şey
sevebilmekmiş insanı.
Bu dünyadan göçüp giden
bütün şairlerin
mekânı cennet olsun.
Yaşayanlarınsa
kalemleri susmasın,
yüreklerinden
sevgi eksilmesin hiç.
Ben de buradayım işte…
bir şiirin kıyısında,
yüreğimle
sevgi bırakıyorum dünyaya.
Muhsin yener
Kayıt Tarihi : 9.02.2006 00:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ben ne Nazım Hikmet oldum ne Ahmed Arif kadar yaralı bir ses, ne Attilâ İlhan gibi gecelere yürüdüm, ne de Can Yücel gibi asi bir kahkaha bıraktım dünyaya. Ben şair değildim belki… ömür boyunca tek bir dize bile yazmasam yine de bir şair gibi yaşadım hayatı. Bir şiiri okurken kırıldım bazen içimden, bazen bir mısrada kendimi buldum. Yeri geldi Nihal Atsız kadar serttim, yeri geldi Yusuf Hayaloğlu kadar yaralı. Bir türkünün içinde kayboldum bazen, bir kitabın sayfasında sabahladım. Ve gün geldi… kelimeler kendi yolunu buldu içimde. Şiirler yazdım. Kimi bir yüreğe dokundu, kimi rüzgâr gibi geçti gitti. Beğenilen de oldu, sessiz kalan da. Ama ben yazmaktan vazgeçmedim. Okumaktan, anlamaktan, insanı sevmekten vazgeçmedim. Çünkü yaşam nedenimi kelimelerin arasında buldum ben. Bulutları aştım sonra, bir şiirin içinde ölümsüz oldum sanki. Anladım ki geriye kalan tek şey sevebilmekmiş insanı. Bu dünyadan göçüp giden bütün şairlerin mekânı cennet olsun. Yaşayanlarınsa kalemleri susmasın, yüreklerinden sevgi eksilmesin hiç. Ben de buradayım işte… bir şiirin kıyısında, yüreğimle sevgi bırakıyorum dünyaya.




Yaşam nedenimi buldum..! ! Yüreğine sağlık MUHSİN BEY işte bu kadar Ne güzel söylemişsin yaşam nedenimi buldum diye okumak yazmak üretmek emeğinin en güzel değerdir bu saygılarımı sunuyorum
şair ruhunuza sağlık...
saygı, sevgi ve selamlarımla...
hayat yakışmıyor onlara
Ahmet Telli...
evet gerçekten şair olmak zor olduğu gibi
şair kalınmak ta zor bu kirletilmiş dünyada
elbet şairdir herkes şiirini yüreğinde koruyabiliyorsa
yada şair değildir yüreğini sözcüklerinden ayrı tutmuşsa...
TÜM YORUMLAR (12)