Küllerin Sessizliği Şiiri - Güven Tekin

​
​Dertlerimi sigaraya anlatıyorum,
En iyi o anlıyor benim derdimi.
Duyunca daha çabuk bitiyor,
Sanki o da taşıyamıyor yükümü.

​Her nefeste bir parça umut çekiyorum,
İçimde biriken o ağır sızıyı dağıtsın diye.
Ama duman bile kapkara çıkıyor dışarı,
Yüreğimdeki karayı görüp de utanıyor sanki.

​Parmaklarımın ucunda eriyen o ateş,
Közüyle içimdeki yangını susturuyor.
Sessizce yanıyor, ses etmiyor derdime,
O tükendikçe, içimde bir yerler eksiliyor.

​Külü tablaya değil, ömrüme dökülüyor,
Yılların yorgunluğu bu beyaz kağıda sarılı.
Söndüğünde sadece bir iz kalıyor geriye,
Bir de anlatamadığım, yarım kalan o acı.

​Şimdi bir sigara daha yakıyorum geceye,
Dost bildiğim dumanla baş başa kalmak için.
O bitiyor, ben bitiyorum, gece bitmiyor;
Küllerin sessizliğinde bekliyorum şafak vakti.