Küllerin Altındaki Ses Şiiri - Seyrani Göl

Gece, pas tutmuş bir kilit gibi mühürler göğü,
yıldızlar ürkek çocuklar gibi sinmiş uzaklara,
ayın, kararmış yüzü bir aynada kaybolur,
karanlık, adı konmamış bir yara gibi sızlar.

Zaman, kırık bir saat gibi durur ellerde,
geçen her vakit, bir yıkıntının yankısıdır.
Duvarlar konuşur çatlak dilleriyle,
taşların hafızası insandan daha diridir.

Rüzgâr, yanık ninniler taşır sokaklara,
her esişte bir annenin iç çekişi gelir,
uyku, çocukların gözlerine uğramaz artık,
düşler bile korkudan yolunu şaşırmış gibidir.

Gökyüzü, yutkunur gibi iner aşağı,
bulutlar kefen niyetine serilir şehre,
her yağmur damlası bir isim söyler,
toprak, kaybettiklerini sayar gizlice.

Bir kuş geçer, kanadında eksik bir mevsim,
uçtukça dökülür zamandan parçalar,
göğsüne saplanmış sirenlerin uğultusunu taşır,
her kanat vuruşunda bir şehir daha susar.

İnsan, kendi gölgesinden ürker hâlde,
aynalar kırılmış, yüzler çoğalmış,
her parçada başka bir acı saklı,
her bakış biraz daha eksilmiş.

Her yer, küllerin altında hâlâ,
sönmemiş bir kor gibi titrer umut,
adı konmamış bir sabahın eşiğinde,
ışık, karanlıkla pazarlık eder sessizce.

Belki bir gün, çatlaklardan sızar bahar,
toprak unutur kanın ağır kokusunu,
bir çocuk, ilk kez korkusuz güler,
ve dünya, yeniden öğrenir insan olmayı.
S.GÖL