Kırgınlığın Adı Şiiri - Aytaç Başkan

İçimde bir şey yandı
ama alevi yoktu..
ne duman çıktı ne de biri koşup “yangın var” dedi.
Sessizce kül oldum ben,
Sana kırılmak,
bir camın çatlaması gibi değildi…
daha çok,
yavaş yavaş çöken bir ev gibiydi içimde..
her gün bir duvar sustu,
her gece bir oda karardı.
Ben seni sevmeyi bırakmadım aslında,
sadece taşıyamadım artık.
Her “boşver” dediğinde
bir parçam daha vazgeçti benden.
Sen hafife aldın,
ben ağırlaştım.
Sen güldün,
ben içimde dağıldım.
Kırgınlık dediğin şey,
bir anda gelen bir fırtına değil,
damla damla işleyen bir zehir gibiydi.
Ve ben,
seni seve seve zehirlendim.
Şimdi adını anınca
kalbim sızlamıyor bile,
bu daha kötü
çünkü acı bile terk etti beni.
Ama bil…
ben seni unuttuğum için değil,
kendimi kurtardığım için sustum.
Ve bir gün,
sen geriye dönüp baktığında
hiçbir iz bulamayacaksın benden
çünkü ben giderken
sadece seni değil,
sana ait olan her şeyi
içimden söküp aldım.