Kaybolan Ben Şiiri - Aytaç Başkan

Bir zamanlar
gülmek kolaydı…
bir şarkı açardım,
dünya biraz daha katlanılır olurdu.
Şimdi…
aynı şarkılar çalıyor
ama içimde hiç ses yok.
Çok kırdılar beni,
öyle bir kırdılar ki
parçalarım birbirini tanımıyor artık.
Heves dedikleri şey var ya,
onu içimden söküp aldılar sanki.
Bir şeyi istemek bile yoruyor beni,
çünkü sonunu biliyorummm
ya yarım kalacak
ya da içimde bir şey daha eksilecek....
İnsanlar…
ne garip,
en çok “yanındayım” diyenler..
ilk vazgeçenler oluyor.
Ben artık anlatmıyorum,
çünkü kimse gerçekten duymuyor.
Kalabalıkların ortasında
sessizliğe dönüştüm.
Hayattan keyif almak mı?
Uzun zamandır uğramıyor bana…
sanki kapımı çalmayı unuttu mutluluk.
Ama en çok şuna üzülüyorum
eskiden umut vardı içimde,
şimdi…
sadece alışmak var.
Ve insan,
en çok ne zaman yorulur biliyor musun?
Artık üzülmeye bile gücü kalmadığında…
Ama yine de…
içimde küçücük bir yer var,
kimsenin dokunamadığı,
kimsenin kıramadığı…
Belki hâlâ orada saklıyım ben.
Kırılmış, eksilmiş, yorulmuş…
ama tamamen bitmemiş.
Çünkü insan,
ne kadar kaybolursa kaybolsun,
bir gün kendine dönecek yolu
hep biraz içinde taşır.....