Kendime Dönüş Yolu

Bugün senden arama geldi,
Ekranda adını görünce kalbim yine delice çarptı, belli…
Yüreğim bir savaş alanı, bir yanım hâlâ senli,
Bir yanım diyor ki “sus artık, bu sevda çoktan bitti.”

Parmaklarım titredi, gözlerim doldu aniden,
Geçmiş bir film gibi aktı sessizce içimden.
Gülüşün, sözlerin, o sahte “hep seninim” diyen,
Meğer hepsi rüzgârmış, savrulup giden derinden.

Kalbim eskisi gibi çarptı, evet inkâr edemem,
Ama aklım bağırdı “sakın dönme, yine yenilirsin sen.”
Bir yanım açmak istedi, “belki değişmiştir” dedim,
Diğer yanım susturdu: “Unutma nasıl kırıldın dün.”

Gözyaşlarım aktı, ama bu kez başka türlü,
Ne sadece özlem vardı ne de saf bir üzüntü.
İçimde büyüyen bir sessizlik, ağır ve derin,
Sanki kalbim ilk defa vazgeçmeyi öğrenir gibiydi bugün.

Hatırladım verdiğin sözleri, yarım kalan cümleleri,
“Gitmem” deyip gidenleri, en çok da o yalan sevgini.
Ben seni severken kendimi unuttum belki,
Sen kendini severken beni çoktan sildin belli.

İşte o yüzden elim gitmedi o aramaya,
Çünkü bazı cevaplar gömülmeli zamana.
Her “alo” yeni bir yara, her sesin bir imtihan,
Ben bu kez seçtim susmayı, ilk defa kendimden yana.

Ve ilk defa…
Hoş geldin sevgilim demedim sana,
Dilimin ucuna geldi ama kalbim izin vermedi buna.
Çünkü her “hoş geldin” aslında bir “yine kır beni”ydi,
Ben artık kendimi seçtim, bu savaş burada bitti.

Belki bir gün yine denk geliriz aynı yolda,
Sen başını çevirirsin, ben susarım usulca.
Ama bil ki o gün gözlerimde sen olmayacaksın,
Çünkü ben seni değil, kendimi bulacağım sonunda.

Artık anladım, bazı hikâyeler yarım kalmalı,
Her sevda mutlu bitmez, bazıları ders olmalı.
Ben seni sevdim, evet, inkâr edemem asla,
Ama en çok da öğrendim: insan önce kendine sadık kalmalı.