Diyorlar ki “çok kırıyorsun.”
Desinler…
Ben kırıla kırıla bu hale geldim.
Kimse beni düşünmedi.
Kimse “ne oluyor” diye sormadı.
Ama hiç kimse…
hiç kimse!
Bir zamanlar çok değer verdim.
Sevdiklerim tarafından
umursanmadım.
Birine fazla değer vermenin
bir anlamının
hiç olmamasıdır.
Belki vardı…
Ama dedim ya,
ben.
Hep el uzatan ben oldum.
Hep özür dileyen.
Haklıyken bile
özür dileyen...
Sonuç?
Koca bir hiç.
Herkesin hak ettiği kadar,
herkesin kendi kayığında
balık tutsun.
Ben sizin duygularınızın
ne oyuncağıyım,
ne de
rastgele yiyebileceğiniz bir balık.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 21:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!