Kendi Kıyım Şiiri - Ahmet Atakan Taşcıoğlu

Durgun sular üstünde bir ince sır kaplıdır,
Geçmişin tüm yükleri o aynada saklıdır.
Zamana hükmetmek mi? İnan kolayca değil,
Ruhun diz çöküp de sustuğu yer haklıdır...

Dizlerim yorgun ama ruhum uykusuz,
Kendi denizimde, limansız ve korkusuz.
Sızdıkça o ışık, kabuğumu kırdım;
Kendi küllerimden, yeni bir yol kurdum.

Düştüğüm her yer, yeni bir başlangıç,
Yaramdaki o sızı, ışığa bir kapıymış.
Eski bir masaldı bitti, artık yeni sözüm var;
Gördüm ki her veda, aslında bir varışmış.

Ne saati kurdum, ne vakti bildim,
Kendi fırtınamdan süzülüp geldim.
Damla tamam oldu, ayna duruldu;
Ben bugün en çok kendimi sevdim.

Yara bitti, ışık şimdi tek mirasım!
Yıkıntılar arasında, en dik duran başım!
Artık hiçbir fırtına beni geri döndüremez;
Kendi gökyüzümde, ben en parlak güneşmişim.

Düştüğüm her yer, yeni bir başlangıç,
Yaramdaki o sızı, ışığa bir kapıymış.
Eski bir masaldı bitti, artık yeni sözüm var;
Gördüm ki her veda, aslında bir varışmış.

Işık artık bende... Yollar artık bende...
Bu hikaye benim, rüzgar benden yana.