Baba Şiiri - Ahmet Atakan Taşcıoğlu

Dört duvar üstüme yürür her gece,
Aynı sis çöker bu dar pencereye.
Dilsiz masalar, konuşan gölgeler...
Sadece ben mi yanılıyorum baba?

Bakarım geçen o yabancı yüze,
Herkes yüzünde hep bir gülüş taşır.
Sessizce gülerler, bilirim ama,
Neden hepsi bu kadar susuyor baba?

Bu sahte kalabalığın tam ortasında,
Yine kendi gölgemle tek başımayım.
Sustu herkes, dünya bir zindan bana,
Baba, içimdeki sesi duyuyor musun?

Kendi zindanımızda esir kaldık baba!
Mutluluk neydi, unuttuk mu baba?
Kendi zindanımızda esir kaldık baba!
Mutluluk neydi... söylesene baba!

Kurtar beni bu kendi zindanımdan,
Ya da sil adımı, hiç doğmamış say.
Ne çıkacak bir kapım kaldı,
Ne dönecek bir yerim baba.

Mutluluk... neydi baba?
Bizi kim kilitledi bu zindana?
Ne zaman kaybettik kendimizi?
Ne zaman unuttuk yaşamayı?
Söyle bana, ne zaman?

Kendi içimizde...
Kendimize esir kaldık...
Mutluluk neydi baba?