Ben Şiirleri Böyle Bilmezdim

Ben şiirleri böyle bilmezdim...
Şu kararmış gökyüzünden boşalırken damlalar,
Gözlerimden dudaklarıma süzülen her damlada sen varsın.
Rüzgar buzdan bir zırh gibi sararken göğsümü,
Senin sıcaklığınla boğdum içimdeki bu soğuk hüznümü.

Şimdi bu yağmur, bu esen rüzgar başka sanki;
Kuytuya saklanmış serçeler ve kumrular,
Hızlı hızlı yürüyen ve durağa saklanan insanlar...
Baksana, hepsi bana sadece seni hatırlatıyor.

Az ileride görebiliyorum o dalgalı denizi,
Vapurların kuytusuna sığınmış martılar bile,
Bence sadece seni seyrediyor.
Sanki gökyüzünden düşen her damla sensin,
Her adımda biraz daha ıslanıyorum seninle.

Bu derin dalgalı denizler aynı gözlerin gibi;
Hem huzurlu, hem hırçın.
Görmeden duramam artık bir tek gün bile;
Kıyısında oturup izlemek,
Yıllar boyu sesini dinlemek var şimdi.
Sen varken içimde, ölmek istemem.
En güzel günlerim seninle olsun isterim.
Artık şiirler de bildiğim gibi değil;
Sen varken içimde,
Ölmek yakışmaz bana artık.