Kayıp Şehir Şiiri - Ahmet Atakan Taşcıoğlu

Betonun soğuk yüzünde unuttuk biz gülüşü,
Geliştikçe kaybettik o ilk masum düşü.
Şehirler devleşti, ruhlar daraldı sanki,
Toprağın altına gömdük; o sevinci, o eski yankıyı...

Büyüdükçe mi kirlendi bu berrak bakışlar?
Güzelleştikçe mi ağırlaştı bu bitmez yokuşlar?
İstedikçe arttı yükümüz, her arzu bir pranga,
Anı unuttuk be dostum, savrulduk bu kavgada.

Tut elimi, söküp atalım o ağır prangaları,
El ele aşalım bu beton, bu soğuk duvarları.
Tut elimi, söküp atalım o ağır prangaları,
El ele aşalım bu beton, bu soğuk duvarları.

Daralır ruhum, o ilk çocuk heyecanım dindikçe,
Daralır ruhum, bu betonlar kalbe huzur vermedikçe.
Anladım ki her adımım, bir parçamı eksiltmiş,
Daralır ruhum, dünü arayıp, anı yaşayamadıkça.

Gel sarılalım hayata, bırak bu sahte yarışı,
Seninle bulalım artık o en masum barışı.
Yükümüzü yere bırakıp, özgürce nefes alalım,
Anı yaşayıp, çocukça bir hayalde kalalım.

Daralmasın artık ruhumuz, sevgiyle genişlesin,
Biz yürüyelim ki dostum, tüm şehir bizimle dertleşsin.