Kendime Dönüş Şiiri - Seyrani Göl

Sen gidince
Güneş başka yerden doğmadı
Ama içimde, yıllardır yanlış odada oturan
bir sessizlik usulca ayağa kalktı.

Ben,
adımı senin sesinde duydukça
kendime benzeyen bir yabancı olmuşum.
Meğer insan, en çok sevdiğine benzerken
kendi gölgesini kaybedermiş.

Bir sabah perdeyi araladım.
Güneş, ilk kez senden söz etmedi.
Pencereye dolan ışıkta
çocukluğumun unutulmuş kokusu vardı.

Masanın üzerinde
yarım bırakılmış bir defter,
beni senden daha iyi hatırlıyordu.

Aynaya baktım.
Yüzüm aynıydı;
değişen, bakışlarımın yüküydü.

İçimde,
uzun zamandır susan bir nehir
yeniden kendi yatağını buldu.
Suyun çekildiği yerlerde
çocukluğumun taşları parlıyordu

Artık
kimseye benzemeye çalışmıyorum.
Gökyüzü, hiçbir buluta kendini anlatmaz.
Deniz, hiçbir kıyıya benzemez.
Ben de ilk kez kendim gibiyim

Bir gün karşılaşırsak,
gözlerimde eski beni arama.
Çünkü ben senden ayrılınca değişmedim.
Sadece, üzerime sinmiş
başka bir hayatın kokusunu yavaşça çıkardım.
Şimdi adımı
kendi sesim söylüyor.
S.GÖL