Kendime Düşen Sen Şiiri - Seyrani Göl

Hç beklemediğim bir anda gözün değdi içimdeki sessizliğe.
Sanki yıllardır kapalı duran eski bir ev, ilk defa penceresini açtı gökyüzüne.

Sana benzemiyordu sevdiğim yalnızca.
Sende, kendime dönmeyi özleyen bir yanımı buluyordum.
İnsan bazen bir başkasına değil,
kendi kayıp mevsimine âşık oluyormuş.

Gülüşün, karanlığın aklını karıştıran ince bir ışık gibiydi.
Ben o ışığın altında gölge olmayı bile mutluluk sanacak kadar derinden seviyordum.

Kalbinin kıyısına adını yazmadım.
Dalgalar siler diye değil,
bir gün sen okuyunca "Ben bunu zaten hissediyordum." demeni bekledim.

Aşk, aynı göğe bakmak değildi sadece.
Birbirinin suskunluğunu incitmeden taşıyabilmekti.
Bazı geceler konuşmadan bile iki kalbin birbirine sarılmasıydı.

Eğer bir gün yollar bizi birbirinden uzak düşürürse,
bil ki senden geriye bir fotoğraf değil,
kalbimin her atışında yeniden açan isimsiz bir bahar kalacak.
S.GÖL