Hiç beklemediğim bir anda gözün değdi içimdeki sessizliğe.
Sanki yıllardır kapalı duran eski bir ev, ilk defa penceresini açtı gökyüzüne.
Sana benzemiyordu sevdiğim yalnızca.
Sende, kendime dönmeyi özleyen bir yanımı buluyordum.
İnsan bazen bir başkasına değil,
kendi kayıp mevsimine âşık oluyormuş.
I
Bekle beni küçüğüm
umudu karartmadan
sevinci yitirmeden bekle
döneceğim bir gün elbet
bekle beni
Devamını Oku
Bekle beni küçüğüm
umudu karartmadan
sevinci yitirmeden bekle
döneceğim bir gün elbet
bekle beni




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta