Dertli dertli dolanma başımda bülbülüm
Niyedir avaz avaz ötüşün, bilmez misin sevgiler el oldu,
Yalanlar doldu aşklara hayaller soldu
Bir masalın başı ve sonu aynı şimdilerde
Katilin günlüğünü tuttuğu belirsiz sevgilerde
Seversin terk eder, bekleme artık ondan medet
Sevgi neydi, bir uçurumun dibinde elinden tutan bir nergiz mi,
Yoksa geceyi ikiye bölen yalnızlığımın titreyen nefesi mi…
Ben sana yürürken içimde kopan fırtınalar mıydı sevgi,
Yolun sonunda kalbimi bırakıp da geri dönemeyişim miydi söyle,
Bir ömrü, bir kelimeye sığdıramayan acizliğim miydi,
Yoksa sen gidişinin eşiğine çöken o sessiz ağıt mıydın?
Bir sabah, adını kimsenin bilmediği bir kasabada başladı hikâye,
yolların suskunluğu çatlak kaldırımlardan içeri sızıyordu usulca,
bir adam yürüyordu, cebinde kırık bir saat ve susturulmuş bir çocuklukla,
zamanı tutmaya çalışmış, parmaklarının arasından kayıp giden her anı saklamıştı.
Gökyüzü o gün gri değildi, daha ağırdı, daha yorgun bir renge bürünmüştü,
Bir sızı var içimde konuştukça yüreğimin pervazında kanayan bir gökyüzü sanki
Suskunluğumun içine düşüyor kelimeler, her biri biraz daha ağır
Adını anmadığım acılar birikiyor geceye, gözlerimden önce
Ve ben kendimi, kendimden saklamayı yeni öğreniyorum.
Duvarlara yaslanmış anılarım var, hepsi yüzüme bakmadan konuşur
Sızlayan yanımdan vurdular cellat,
Aşkın ateşini söndürmek ister gibi, gecenin ortasında ansızın…
Ben susarken kalbim bağıra bağıra öldü içimde,
Bir hayalin çöküşünü taşır gibi omuzlarım
Senin adınla titreyen her nefesimde bir yara kabuk bağlamadan yeniden açıldı.
Hayat serüveninde beraber çıktık yola
Ben sana gülüm derdim, sen çiçeğinde filizler açardın
Sen bana balım derdin,
Yüreğimin her bir köşesi peteklenirdi sevgiden
Bu son mektubum olsun sana
Eğer ki düşlerinden çıkmışsam,
Uçurtmayı düşün sevdiğim.
Yok muydu umutları gökyüzüne salacak bir çift elin?
Çocukluğumun rüzgârı hâlâ aynı sokaklarda dolaşıyor,
Ben ise ipi kopmuş bir uçurtma gibi yönsüz savruluyorum.
Vefanın sessiz adımlarında yürürken ben,
Gecenin koynunda kaybolmuş yıldızlar gibi
Her hatırayı bir taş gibi omuzlarımda taşırım
Ve bilirim ki en ağır yük bile kalpte unutulmaz bir ışığa dönüşür.
Bir dostun sırtını dönüp gittiği an
Vefasız bir yâre düştü mü yürek, bir mayın tarlasına dönüşür gözlerin,
Her gece karanlık büyür içimde, kanar suskunluğum, sızlar dizlerin.
Bir zaman gülüşün bahar taşırken kuraklığa döndü bütün mevsimler,
Şimdi rüzgâr bile adını anınca ağlıyor ardımdan sararmış izlerin.
Bir akşam ansızın çekip gidince yıkıldı üstüme umutlu yıllarım,
Yeryüzünün acılarını koysam yüreğine,
Cam bardakların sesi incelir bir akşam vakti.
Masanın kenarında duran ekmek kırıntıları,
kimsesiz sofraları çizer.
Bir pencere, yıllardır aynı sokağı seyretmekten eskir.
Çiviler, duvarlardan düşün çerçeveleri unutmaz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!