Vefa Şiiri - Kenan Güç

Vefanın sessiz adımlarında yürürken ben,
Gecenin koynunda kaybolmuş yıldızlar gibi
Her hatırayı bir taş gibi omuzlarımda taşırım
Ve bilirim ki en ağır yük bile kalpte unutulmaz bir ışığa dönüşür.

Bir dostun sırtını dönüp gittiği an
Zaman durur rüzgâr bile duraksar sessizlikte
Ama vefa usulca fısıldar kulağıma:
“Gitme demem ama hatırla.”
Ve ben hatırladıkça yeniden doğarım küllerimden.

Kelimeler yetmez bazen, yorgun ve sessiz
Kalbin içinde bir çığlık gibi birikir anılar
Her acı her özlem bir şiir olur gözlerimde
Ve senin sıcaklığın düşlerime düşen bir mum ışığı gibi yanar.

Vefa bir nehir gibi akar damarlarımda
Taşları aşar engelleri yıkar ama asla yok olmaz
Her damla geçmişin sessiz bir şarkısıdır
Ve ben her dinlediğimde seni yeniden sevmeyi öğrenirim.

Gözlerim kapalı yollara bakarım
Orda senin adımın yankısı benim yüreğimde çınlar
Ve anlarım ki vefa yalnızca yanında kalmak değil
Kaybolsa da… hatırlayabilmek… sessizce taşımaktır.

Hayat bir puslu sisin içinde kaybolmuş
Ve biz her kaybolduğumuzda birbirimizi hatırlayacak kadar cesur olmalıyız
Çünkü vefa kaybolan bir gemi gibi
Denizden yükselir, bir fener ışığı gibi yolumuzu aydınlatır.

Sevda da vefada saklıdır aslında
Bir gülüşte bir bakışta unutulmuş zamanların arasında
Ve her defasında hatıran gelir yüreğime
Sessiz bir şiir gibi, okuyanı hem ağlatan hem düşündüren.

Vefa yalnızca bir kelime değil
O bir hayat dersi, bir gölge, bir nefes
Ve ben bilirsem her adımımda seninle yürümek
Zamanın bile unuttuğu bir sadakattir bana.

Ve işte o an anlarım tüm hayatı
Vefa geçmişin acısı geleceğin umudu
Ve ben seni sevdikçe seni hatırladıkça
Sessiz bir kahraman olur
kalbimin en karanlık köşesinde…