Vefasız Şiiri - Kenan Güç

Vefasız bir yâre düştü mü yürek, bir mayın tarlasına dönüşür gözlerin,
Her gece karanlık büyür içimde, kanar suskunluğum, sızlar dizlerin.
Bir zaman gülüşün bahar taşırken kuraklığa döndü bütün mevsimler,
Şimdi rüzgâr bile adını anınca ağlıyor ardımdan sararmış izlerin.

Bir akşam ansızın çekip gidince yıkıldı üstüme umutlu yıllarım,
Kırılmış aynalar topladım yoldan, kanattı avcumda yarım düşlerim.
Kapına bıraktım söyleyemediğim, içimde çürüyen son cümleleri,
Sen başka bahçede çiçekler derdin, ben matem biçerdim kara hislerim.

Yastığım ıslanır her gece senin yokluğun çökerken yorgun odama,
Duvarlar dinlerdi sessiz hıçkırık, ay vurur ağlardı eski resmime.
Bir çift göz uğruna harcanan ömrün hesabını sordum yıldızlara,
Cevapsız kaldıkça biraz daha battım kederin en derin uçurumuna.

Annem derdi zaman her yarayı sarar, inanmazdım yine haklı çıkardı,
Fakat bazı acı vardır ki ömür boyu insanın bağrında yaşardı.
Ne kadar kaçarsan kaç hatıralardan bir yerde karşına dikilirler,
Bir türkü olur da gecenin koynunda sessizce oturup can yakardı.

Şimdi mezar kadar sessizim inan, konuşsam da duymaz beni şehirler,
Adını anınca titrer içimde yıllardır gömmediğim o depremler.
Vefasız bir yâre düştü mü yürek, ömür boyu dinmez bazı sızılar,
Bir mayın tarlasına dönüşür gözlerin, geçtikçe çoğalır enkazlı izler.