Uçurtmayı düşün sevdiğim Şiiri - Kenan Güç

Uçurtmayı düşün sevdiğim.
Yok muydu umutları gökyüzüne salacak bir çift elin?
Çocukluğumun rüzgârı hâlâ aynı sokaklarda dolaşıyor,
Ben ise ipi kopmuş bir uçurtma gibi yönsüz savruluyorum.
Bir kez olsun "uç" deseydin, belki göğe değil, hayata tutunurdum;
Şimdi bütün mavilikler, senden yarım kalmış bir cümlenin sessizliği

Uçurtmayı düşün sevdiğim
Göğe yükselen her uçurtmada seni arıyor gözlerim.
Bulutlar bile senin şefkatini taşıyamayacak kadar yorgun.
İnsan bazen bir oyuncağa değil, bir sarılışa hasret büyüyormuş;
Meğer en ağır yük, söylenemeyen bir "gel"miş.
Ben hâlâ çocuk kalbimle adını rüzgâra emanet ediyorum;
Belki bir gün, umut yine senin ellerinden gökyüzüne bırakılır.

Uçurtmayı düşün sevdiğim.
Bir akşam vakti bütün kuşlar yuvasına dönerken,
Ben hep aynı kapının eşiğinde bekleyen çocuk oldum sevdiğim.
Sesini duysam kırık aynalar bile yeniden yüzümü tanırdı;
Hasretin, yıllardır dinmeyen bir kış gibi çöktü ömrüme.
İnsan en çok, özleyince üşüyormuş;
Bunu bana mevsimler değil, sensizlik öğretti sevdiğim.

Uçurtmayı düşün sevdiğim.
Eğer gökyüzünde çocukların düşlerini toplayan bir rüzgâr varsa,
Benim uçurtmamı da sana götürsün
Üzerine yıllardır söyleyemediğim bütün cümleleri yazdım;
Bir köşesine gözyaşımı, bir köşesine adını iliştirdim.
Belki sen okurken gök biraz daha mavi olur,
Ben de ilk kez içimde kopmayan bir ip sesi duyarım.

Uçurtmayı düşün sevdiğim.
Bir gün o çocuk sokağımıza geri dönerse,
kapıyı açma hemen; biraz uzaktan bak ona.
Belki saçlarında hâlâ çocukluğumun kokusu,
avuçlarında sana uzanıp boşlukta kalan ellerim vardır.
Sakın sorma “Neden büyümedin?” diye;
ben o gün büyümeyi değil, seni beklemeyi öğrendim.

Uçurtmayı düşün sevdiğim.
Eğer bir akşam gökyüzünden kopup da
ayaklarının dibine düşerse eski bir uçurtma,
ipine dokunma…
Çünkü o ipte bir çocuğun bütün ömrü düğümlü.
Ben yıllarca seni çağırdım o göğün altından;
sesim sana ulaşmadı,
ama içimdeki çocuk hâlâ eve dönmedi.

Uçurtmayı düşün sevdiğim.
Ve olur da bir gün beni hatırlarsan,
beni büyümüş bir adam sanma.
Ben hâlâ o sokağın başında,
iki elim gökyüzüne açık, seni bekleyen çocuğum.
Uçurtmam çoktan kayboldu;
sen çoktan gittin;
ama ben hâlâ ipi bırakmadım.
Çünkü bazı çocuklar uçurtmasını değil,
uçurtmayı birlikte uçuracağı insanı kaybedince yetim kalır.