Kenan Güç Şiirleri - Şair Kenan Güç

Anne
Bu sana bu sana ilk ve son mektubumdur
Bu satırları okursan bil ki
Her kelimem bir kırık kalp,
Her nefesim sensizliğin sızısıdır.

Annemin elleri hep yara iziydi,
parmak uçlarında kırık bir kaderin haritası.
Küçükken utanırdım o ellerden,
okul kapısında başımı eğerdim,
arkadaşlarım görmesin diye
ellerimi cebime saklardım,

AYAK SESLERİMİ DUYUYORMUSUN BABA

ayak seslerimi duyuyor musun baba, bu en acılı yürüyüşüm benim,
her adımımda içimden bir parça kopuyor da yine sana yetişemiyorum,
tabutunun en hüzünlü yanındayım baba… toprağın bile susarak dinlediği bu vedada,
rüzgâr bile eğmiş başını, sanki o bile senden özür diliyor gibi,

Kederlerimi sonbahar yapraklarına yazsam,
Geçer mi hasretin güzelim,
Taş bassam kanayan bağrıma,
Alsam tüm yaralarını, kanasam hayat suyunda
Dolar mı gözlerim, ıslanır mı sevda yolunda
Hazan bir türküdür gözlerin,

Ben Anadolu'yum;
1071 yılı sabahı toprakla filizlendim,
Önce başak tanesiydim
Bir asır verimli topraklarda harmanlanarak buğday oldum
Ekmeğini paylaşmak için bir dost arayan,
Yağmurun ardından kokan toprağı damarlarında hisseden,

Ben bir kiraz kuşuyum kanatlarımda unutulmuş baharların titrek kokusu,
Dalların arasına sıkışmış çocukluğum, kırık bir rüya gibi savrulur durur,
Adını her uçuşumda göğe yazdım ama rüzgâr bile senden yana değildi,
Bir sen eksiktin bu masalda, bir sen dokunmadın yaralarıma,
Ve ben her gece biraz daha sensizliğe kanat çırptım,
Düştüğüm her yerde adını fısıldayan bir yalnızlık bıraktım ardımda...

Ben karanlıktan korkuyorum anne…
Işığı sönen odalardan değil,
İçimde büyüyen sessizlikten ürküyorum.
Gece çökünce kalbime,
Bir çocuk gibi titriyor adım,
Adımı çağıracak sesin yokluğunda kayboluyorum.

ben seni uzaklarda sevdim, kalbimin sana bakan aşk yamacında,
yorgun bir dağın eteğinde büyüyen yalnız bir çiçek gibi içime işledin,
ben seni gülüşünün en çiçek açan tarafından sevdim,
gözlerimde çoğalan baharların en kırılgan sabahıydın,
her nefesimde adını taşırken içimden kopan fırtınaları sakladım,

Ey baba…
Bu satırları okursan bil ki
Her kelimesi bir yara,
Her noktası bir gözyaşıdır

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından tuz bastım kanayan ağrılarıma, bir kalbin yarasından öğrendim insanın en çok sevdiği yerden sınandığını ve en derin uçurumların gözle görünmediğini.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından içime çöken karanlığı büyüttüm, bir kalbin yarasından anladım ki susmak bazen bağırmaktan daha ağır bir çığlıkmış göğe yükselen.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından çocukluğumu gömdüm ıssız avlulara, bir kalbin yarasından öğrendim dizlerim kanarken ayağa kalkmayı ve kimse görmezken içten içe ölmeyi.