İlka Şiiri - Belleğin Azmi

Ezelde bir "Belâ" dedim, ilka ile koptu kıyametim.
Ruhum fırlatıldı bak, hapsoldu bu dar tende.
Sen ki asıl yurdumdun, garip kaldım bu sürgünde
Hasreti kaldır, ağrımı vuslat ile mühürle

​Sana akmak ki güneşti, sensiz ayazda kaldım
Senden ayrı düşmeyi, ölmekten beter saydım
Bir "ilka" rüzgarıyla savruldum uzağına,
Düştüm bu yalan mülkün bin bir türlü ağına.

​Canı canan diledi, itiraz ne haddime?
Lakin hicranın âr geliyor, dar geliyor kalbime.
Vuslatın hayaliyle yanar durur bu sîne,
Dönmek için can atar ruhum, talibim iznine.

​Ne bu dünya benimdir, ne bu beden, ne bu can,
Sende başlayıp yine sende bitsin bu zaman.
Aşkınla kan ağlayan şu yaralı gönlümü,
Bir bakışınla güldür, vuslat eyle ölümü.