Baba Şiiri - Belleğin Azmi

Bu gün babası hayatta olan herkes için kutlanası bir gündü.
Herkes dağını paylaştı, bense yurtsuzluğumu sırtlandım.
İçimin çığlıkları arş-ı titretirken, buda heykeli gibi sâkin duruşum oturdu içime.
Ölümünden sonra, herkesin birden terk etmesiyle hep güçlü durmak zorunda kalan bir kadına dönüşmüş olmak içime oturdu.
İçimde sadece Allah ile konuşurken şımarabilen, geri kalan herkesin önünde, dimdik ve eyvallahı olmayan bir çocuk var.
Herkes beni kimseyi beğenmeyen, kibirli, soğuk ve mesafeli bir kadın sanıyor. Oysa ben sadece yorgunum. Hep güçlü olmak zorunda olan bir yorgun...
Ben niye böyleyim baba?
Neden herkesin herşeyini açık seçik görecek kadar açık gönül gözüm.
Neden yok basitliğe, lakayıtlığa ve menfaate tahammülüm.
Herkes herkesi kullanıyor. Herkes herkesi aptal yerine koyuyor. Herkes aptalı oynuyor. Aptalı oynayan da mutlu, gerçekten aptal olan da...
Ben niye böyleyim baba?
Kimseye minnet etmeyişim Aptallık mı?
Onurla, insanca, şefkatle ve inançla yaşamak istiyor oluşum aptallık mı?
Bana verilen her sırrı bir mücevheri saklar gibi saklıyor oluşum salaklık mı?
Bütün iki yüzlüler yanyana, cancana mutlu!
Herkes herkesin işine, derdine, yarasına koşuyor!
Ama ne iğrenç bir paradokstur ki; menfaati biten diğerinin sırrını ve yarasını ortalığa saçıyor.
Nefesim daralıyor baba!
Bu çağın insanı midemi bulandırıyor.
Bazen keşke ölsem diyorum.
Allah'ım diyorum; " Emanetini al da beni babamın kucağına gömsünler!"
Bunu da isyân ederek değil, Allahın merhametine sığınarak söylüyorum inan.
Şimdi bir yol ayrımındayım ama herkes bir taraftan taş atıyor, insanlar herşeyime bu kadar karışma hakkını senin olmayışından mı alıyor!
Bir karıncayı dahi incitmeyecek bir şefkat ve tüm dünyadan tiksinme duygusu arasında eziliyorum, küçülüyorum, un ufak oluyorum.
Bir bilsen neler söylüyorlar, herkes kendi çamurunu getirip üzerime sürmeye çalışıyor. Türlü türlü çirkin fikir yürütülüyor hakkımda.
Oysa ben sadece insan gibi yaşamak istiyorum altı üstü beş kuruş etmeyen şu dünyada.
Keşke şu yolun sonu görünene kadar ellerim avuçlarında, başım göğsünde olsaydı diyorum bazen.
Ben niye böyleyim baba?
Herkes siyaset yapıyor. Ben ne yalandan anlıyorum ne stratejiden.
Dümdüz yaşamanın acısı da çıkarılıyor tabii tüm zerrelerimden.
Geçecek bu günler de biliyorum.
Biliyorum, bir gün başlayacağım kaldığım yerden.
Ama inançsızlık değil beni tüketen. Kendimi bildim bileli yalnız mücadele etmekten yorgun düşmüş olmaktan...
En kısa zamanda kavuşmak duasıyla.
Günün kutlu olsun babam...