Begonvil Şiiri - Belleğin Azmi

Günün koşturmacası az evvel bitti.
Hiç beklemediğim bir yerde rastladım sana,
Bakmak ile bakmamak arasında kaldım
Bir gün evvel yasak bir sevdayı ahmaklık olarak adlandırılan sana b/akmak için cesaretimi toplamaya çalışıyorum.
Herkesin herşeyi hiç âr etmeden yaptığı bu çağda; benim belki de tek büyük günahımın sana b/akmayı istiyor olmak olması garip mi?
Bu gün hayatımda ilk defa içiyorum.
İçmenin hangi zıkkıma yarayacağını bilmeden...
Bahçemdeki begonvil boy vermiş, pembe pembe çiçekler açmış, onu heyecanla sana göstermek istiyorum ama sen yoksun.
Neden rastladım sana?
Kapıdan bakıp kaçmaya mı geldin, yoksa kalbini açmaya mı?
Seni yeniden görmek hem ayağımı yerden kesiyor hem acaba sarhoş mu oldum diye düşünüyorum.
Herkes kalabalıklar arasında kayboluyor geceleri
Bense senin hayalinde kayboluyorum.
Bahçede yalnız oturuyor, bazen sardunyalarla konuşuyorum bazen sadece sana...
Uykum geliyor ama ben uyumak istemiyorum.
Gelip göğsünü açsana diyesim geliyor sana ama sonra yine susuyorum.
Beni sevmediğin geliyor aklıma, utanıyorum!
Sen beni gönlüne alamadın ki nasıl açasın göğsünü.
Hem birbirimize göre miyiz? Deyişin keskin bir bıçak gibi hala sinemde.
Beni sevememenin en somut kanıtı belki de beni kendine layık görmediğini anlatan bu kelime.
Kalbim neden durduk yere sıkışıp duruyor öyleyse?
Keşke bilseydin!
Seni unutmak isteyip de her zerremde, iliğimde hissetmenin beni ne denli tükettiğini.
Ama seni hissettiğim o anlar yok mu! Hani kalbimin yer değiştirecek kadar çıldırdığı ve sebebini adlandıramadığı; bedenimin nöbet geçiriyor gibi hissettiği ama senin hiç gelmediğin o anlar...
Şimdi çıkıp gelsen.
Yaz günü üşüyorum, begonvile Sor istersen...