Azlettim Şiiri - Belleğin Azmi

Esaret barındıran ne varsa terk ettim.
Ne sistem tanıdım artık ne de duygu.
Bu defa yüreğimi de almadım yanıma bir bavul gibi.
Onu da senin ülkende kimsenin bulamayacağı ve d/okunamayacağı bir yere bırakarak yittim.
Eskiye dair ne varsa yaşanan belki de yaşanması mümkünken yaşatılmayan hepsini ardıma bıraktım, hayallerimin dahi kanatlarını kırarak ki bir daha uçup da konamasınlar diye sol göğsümün üzerine...
Çok şey öğrendim senden.
Sende ne olduğumu da ne olmadığımı da...
Ama en başta öğrenmenin her şeyden acı olduğunu öğrendim.
Ne mecburiyetlerim var artık ne de bu elmas kakmalı sevdaya esaretim...
Eskiden cesaretimi sevdandan alırdım.
Şimdilerde yok kimseleri yeniden sevmeye cesaretim!
Seni de sevdamı da bu her şeye tevekkülle sabreden aptal kalbi de azlettim.
Yollarına b/akmıyorum artık gelirsin diye
Göğsüne sığınma hayalinden de vazgeçtim.
Ki göğsünde yer yoktu bana ve ben yine de hep göğsünün göğüne sığınma hayalindeydim.
Uzun yıllar ve bitmek bilmeyen ama yine de sana varamayan yollar öğretti bana bunu ve senin herkese bülbül bana lâl dillerin...
Belki eksik yaşayacağım belli yalnız ama ne olursa olsun arsız olmayacak aynaya yansıyan süretim.
Ben seni yok olmanın gerçeğiyle, var olmanın ötesindeki o ince, o narin çizgide sevdim.
Sevdim...
Bekledim...
S/ustum...
En nihayetinde gittim.
Seni ruhumun her zerresini öldürerek azlettim...