Çıldırmamak için Şiiri - Belleğin Azmi

Herkes beni çok mutlu sanıyor.
Oysa ben ölmemek için çırpınıyorum.
Ölüm; kefeni giyinip, boylu boyunca uzanma huzuru değil benim için.
Ölüm demek herkesleşmek, sırf yalnız kalmamak için ucuz ilişkilerin içinde çürümek; ruhunu günahlarla ağırlaştırıp, kalbini kirletmek demek.
Ölüm; sanatı, edebiyatı, ilahı konuşmak ve hissetmek varken, tutup etiket ve makam peşinde koşarak, gördüğü herşeye açlıkla saldıran vahşi bir hayvana dönüşmek demek...
Bir adamın çiçek mağazasına tonla para vererek; sûni , kokusuz ve amacı sadece göz boyamak olan aldığı çiçekleri istemiyorum.
İstemiyorum, sırf yalnız kalmamak için hayata alınacak kişileri de; sırf olmuş olması için katlanılan saçma şeyleri de.
Fesleğenleri, kasımpatının her rengini, Nergiz zamanını gözetleyen kalpleri ve küpe çiçeklerini seviyorum.
Tosbağamla sohbet etmeyi...
Ben sadece onurlu, kalbî ve ruhî şeyleri istiyorum.
Olsun da nasıl olursa olsun diye her gün biriyle olan insanlar, bir bedene sahip olmayı, parayı ya da çıkarları aşk sananlar...
Tüm bunlara şahit olurken, kendini korumak ve s/aklanmak yeterince zorken; bir de insanların sana salak muamelesi yapması da az ölüm sayılmaz hani...
Hayatımda ilk defa bu kadar yorulduğumu ve bu kadar zorlandığımı hissediyorum.
Hiç değilim!
Hep değilim!
Yâr değil, ağyâr değilim.
Sorun şu ki artık ben, "ben" değilim.
Çıldırmamak için açıyorum şarkıların sesini.
Çıldırmamak için kısıyorum kalbimin sesini.
Etrafımda arttıkça çirkinlik, artıyor kalemimdeki keskinlik.
Soğuk ve mesafeli biri oldum çıktım.
Ağlayamadığım için bağırıyorum mikrofonlarda.
Gözyaşlarım saklı söylediğim her bir Arya'da!
Herkes, sahneyi sevdiğimi sanıyor.
Oysa ben çıldırmamak için, çığlıklarımı mikrofonlara haykırıyorum.
Seni ne zaman derinden hissetsem, çıldırmamak için yazıyorum .
Zikri, şiiri ve şarkıları; düştüğüm sevdandan ve gönlüme açılan yaralardan çıldırmamak için kalkan yapıyorum kendime ve gidiyorum bu dar-ı diyârdan.
Çıldırmamak için...