Bi vefa Şiiri - Belleğin Azmi

Ruhumun piyanosunda ne kadar nota varsa bastın hepsine.
Nota bilmeyen yaramaz bir çocuk gibi umarsız.
İçimde ne kadar ses varsa yükselttin beynimin kulaklarını sağır edercesine
Sevmemene razıydım oysa!
Oysa razıydım kapılarını kapatmana!
Sense eşiğinde kalmamı istedin.
Her kapı kapalı dediğimde, adımlarımı gitmeye yönlendirdiğimde, dilenciye ümit veren hancı gibi araladın kapını.
Kapının açılıyor olma ihtimali ile kapının tam kapalı olmaması arasında yanan o belirsizlik ateşinde erittin gönül hanemi.
Sen ey gönlümün göğü!
Sen ey ruhumun ela gözlü esmer çocuğu!
Sen beni sevmesen de olurdu seviyor gibi eşiğinde bekletmektense.
Sevda mevsiminin sarhoş eden şarabı kör etmiş g/özümü, görememişim beni inciten, alaya alan özünü.
Bu gün kapıyı açıp tekrar o kapının ardına saklandığında anladım bunu.
Sen beni değil, benim seni göğün göğsünü sever gibi, avuçlarından öper gibi, ruhunu sarar gibi , G/özünün ummanına dalar gibi seviyor oluşumu sevmişsin.
Ben gönlünü ısıtmak için ruhumu tutuştururken sen benim pervane gibi yanışımı şem'e hikâye etmişsin.
Sen ey gönlümün hızır'ı!
Sen beni hiç bilmeseydin de olurdu, olurdu bir kaldırım çiçeğinin üzerine basıp geçip gider gibi yok sayıp gitseydin...
Hem var gibiydin, hem yok.
Hem az gibiydin, hem çok.
Ama en çok sever gibiydin bî vefâ sevdiğim!
Gönlümün senin alaya aldığın bir hân olduğunu nereden bilebilirdim.
Beni hiç sevmesen de olurdu
Ben senin gönlünün göğünü evim sanıp sığınmayı beklerken
Meğer gönlüm senin sapanınla kanadı kırılan bir kuşmuş
Bî vefâ sevdiğim!
Senin gönlünün merhameti ve senin her dem tenime değen ruhunun ateşi benim her gece gördüğüm bir düş/müş...