Aşamıyorum Şiiri - Belleğin Azmi

Sarı sardunyalar da soldu bak.
Oysa sen sarı sardunyaları ve tiryaki menekşelerini severdin.
Ahmet Telli'nin "Gidersen Yıkılır Bu Kent" şirini de...
Ben bu gün, sevdiğin kadına seslenirken titreyen sesinle, yıkılan tüm şehirlerin altında kalan benmişim gibi hissettim.
Meğer ben senin bir başkasına yazdığın her dizeyi kendi üzerime alacak kadar divaneymişim.
Simdi nasıl beceririm sana kalemimin artık seni yazmadığını göstermeyi.
Gönlümü gönlünden, ruhumu ruhundan çektiğimi,
Sevdamı tokatlaya tokatlaya susturduğumu ve vurduğumu şah damarımda koşan kısrağı nasıl anlatırım.
Aynaya her baktığımda utandığımı ve kendi gözümde nasıl küçülttüğümü kendimi.
Omurgası kırıldı kara sevdalı ruhumun doğrultamıyorum, dik tutamıyorum gönül hanemde.
Sen için titreye titreye "sevdiklerinize sevdiğinizi söyleyin nolur" dedikçe içim titredi benim
Yüzümü al bastı
Heyecandan değil bu defa
Yanlış anlamış olmanın utancından.
Kim bilir ne güldün bana ben sanrılar mevsiminde böylesi sancırken,
Kalbimin tüm kapıları sana açıkken...
Oysa kalbim başka konuşuyordu beynimden
Hislerim beni yanıltmaz diyordum senin bir başkasına seslendiğini bilmeden...
Özlese, üzülse, istese, heyecanlansa, kanatlansa göğsü hissediyorum diyordum.
Aklımın haklı olduğunu bilmiyor, sadece kalbimin diliyle konuşuyor, ruhumun diliyle yanıyordum.
Öyle bir yangındı ki tüm benliğimi saran, birlikte yanıyoruz sanıyordum.
"Hayatta hiç bir şeyim az olmadı senin kadar" dediğin her kimse sen ona yanarken ben bilmeden sana yanıyordum...
Şimdi ise sadece yaşıyorum, zamanları aşıyorum, mekanları...
Ama gel gör ki bu aptal kalbimin beni yanıltışını, bunca yanılacak kadar hastanmış olmasını aşamıyorum.
Y/aşıyor gibi yapıyorum ama y/aşamıyorum...