Ahmaklık Şiiri - Belleğin Azmi

Bu gün, sana ait olmayan birine gönlünü açmanın, elini uzatmanın, şiirler yazıp, ruhuna sarılmanın senin nezdinde ahmaklık olduğunu gördüm.
Öyle utandım ki kendimden, var olmuş olmamın bile utanç kaynağı olduğunu hissettim.
Oysa ben öyle olsun istememiştim.
Seni görmeden önce sevebileceğimi, sanki seni çok önceden tanıyıp, sonra kaybettiğimi hissedip; tekrar bulmuş ve varlığına tutunmuş gibi hissedeceğimi tahmin dahi etmemiştim.
Bazen nasibindir diyordum, bazen acı bir imtihan olduğunu düşünüyordum.
Oysa bunun adının "Ahmaklık" olabileceğini hiç bilmiyordum.
Her gün yeni bir şey öğreniyorum.
Öğrendiğim herşeyin beni değiştirip herşeyden uzaklaştırdığını, sertleştirdiğini; ruhumu can kırıklarıyla doldurarak, bana değmek isteyen herkesi kestiğini ve kanattığını esefle izliyorum.
"Haddini bil!" Diyorum kalbime. "Hissetttiğin şeyin onda da olduğunu nasıl söylersin. Sen onun gözünde, sana ait olmayanı gönlüne ve ruhuna almış ahmak bir şairsin!"
Bu gün, bana açılmayan bir kapı eşiğinden, kalbinin hatrına da olsa ayrılmamanın, beni ne denli alçalttığını idrak ettim.
Üzgünüm!
Gözünün gördüğü yerlerde olmamam gerektiğini bilemedim.