Açik Pencere Şiiri - Ay Taşı

Saka kuşum kafeste duruyordu
Kalmak istiyor sandım
Hafifçe yokladım kalbini, yerinde yoktu
Kalbinin yokluğu sineme saplanan bir oktu
Içimi kanatan ama bırakmak istemediğim keskin bir ok...
Köklerime baktım kurumuştu
Kafesinden elini uzatarak sırf kokumu duymak için ruhumu hırpalayan saka kuşum; ellerini kanatlarının altına saklamış öylece bakıyor pencereden.
Onun için Elmas kakmalı esaret gibi artık benim penceremde olmak.
Yavaş yavaş döktüm yapraklarımı
Usul usul susturdum kalbimi
S/ustum...
Uzun zamandır aynı yerdeydik,
Gitmekle kalmanın yol ayrımında,
Hangisine adım atsak arkamızdan ağlıyordu bir diğeri.
Yūrüyen ben olduktan sonra başka ne beklenir ki!
G/özüne b/aktım usulca
Ve dedim ki; "Gitme vakti geldi değil mi?"
Ses vermedi
Kafesi açtım,
Açık pencereden kanatlanışını izlemek göğüs kafesimin kapısını inletti.
Uç dedim, dilediğin gibi çırp kanatkarını!
Göğsünün göğü zeval görmesin e mi?