Sessiz Ecel Şiiri - Cengiz Yaman

SESSİZ ECEL

İçimde büyüyen bir sinsi dağsın,
Aştıkça yoruldum, düştükçe yandım.
Ömrümü çürüten viran bir bağsın,
Kıştaki güneşe aldanıp kandım.

Sustukça haykırdım, kaçtıkça vardım,
Sana uzaklığım, en yakın yerim.
Ben kendi külümü rüzgara sardım,
Sensizken manasız çabam, kederim.

Hangi el saracak bu kör yarayı?
Zaman merhem değil, zehirmiş meğer.
Başıma yıkmışsın tahtı, sarayı,
Şimdi nefes almak neye eşdeğer?

Zaman geçmek bilmez, saatler durdu,
Yeşermez bilirim kuruyan dallar.
Ayrılık bağrıma hançeri vurdu,
Beni de tüketti sensiz bu yıllar.

Mahşere bıraktım ben bu davayı,
Gözlerim yollarda kalmayacak bil.
Mademki sen seçtin bensiz dünyayı,
Beni hafızandan sonsuza dek sil.

14-02-2005
CENGİZ YAMAN