Cengiz Yaman Şiirleri - Şair Cengiz Yaman

KENDİNE YENİLİR

Dağ gibi dururum, içim delinir,
Gülüşüm susar da ahım bilinir,
Dilim “iyiyim” der, kalbim yenilir,
İnsan en çok da kendine yenilir.

KÖR KUYUDA YILDIZLAR

Zaman paslı bir tırpan, dokunur tahayyüle,
Sükûtun avucunda kanıyor cam kırığı.
Bir vecdin rüzgârıyla savrulurken meçhule,
Ne asfaltta silinir ne ruhun hıçkırığı.

AYNANIN ALTINDAKİ RÜZGÂR

Zamanın sülüsle yazdığı defter,
Bir sırrın harfine bükülür gider.
Sîneyi kaplayan dumanlı sesler,
Sonsuzun ufkuna dökülür gider.

Yakarken de Seviyorum

Gece yarısı camda senin adın buğulanıyor,
Terk etmek istedim ama ayaklarım donuyor.
Zehrin tatlanmış artık, nefesimde kalmış,
Gitsem de ardına, kalsam da yanında yanmış.

SARAN DA YOKTUR

Ezelden mühürlü bağrımda yara,
Sarsan da tabip yok, saran da yoktur.
Düşmüşüm amansız, uçsuz yollara,
Sorsan da kervan yok, soran da yoktur.

KENDİ GÖLGEMDEN SÜRGÜN

Şehrin omzunda demirden bir yük,
Sokaklar adımı unutmuş sanki.
İçimde büyüyen karanlık büyük,
Gündüzler geceyi avutmuş sanki.

SESSİZLİĞİN NAKIŞI

Hangi rüzgâr dağıtır kalbimdeki bu sisi?
Hangi derya susturur içimdeki bu sesi?
Sükûtun bağrındadır Hakk’ın ince tecellisi;
Zamanın ötesinden eser aşkın nefesi.

Köküm de sensin benim, göğe savrulan külüm de,
Sükûtum şahit olsun, kanayan kelimelerim de.
Kayıp giden aklımı uçurumdan döndüren,
Zihnime paslı bir mıh gibi çakılan gözlerin.

Ben bu canı dipsiz bir kuyuya atıp gittim,

Ezelimde sen vardın,
ebedime adın düştü.
Sözlerim şahidim olsun;
gönlüm, sen deyince sustu.

Aşikâr bir yangındı bu,

Karanlık...
Sadece sen,
ve bu yorgun kalp.

Aynalarda bana bakan yabancı bir yüz,
Gülümsüyor ama ruhu paramparça, dümdüz.