Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

Olumsuz bir rüzgâr istemiyorum
Seven bir nefes
uzaklara gidemez

Koku
her zaman gizli bir yol bulur

Sessizliğin içinden geçen
bir suda
ayrık bir gölge gibi
ilerliyorum

​Su

Ben gittikten sonra
üstüme susam ekin

çok konuşan bir çiçek değildir
bilirim

Sana seslenmek,
göğe bakıp susmaktan farksızdı.
Her mevsim kabuğuna çekildi,
ben seni buldukça kaybettim.

Bir kelime vardı
yalnızca gözlerinde kalan
anlamı solmuştu artık
ama geceyi örten
duvarlar sessizce ağlardı

Bir kelime düştü geceye,
duymamış gibi baktın.
Ben her harfini avucumda evirirken,
sen sessizliğin ardına gizlendin.
Sorular havada asılı kaldı,

Araf’ın eşiğinde
ayakkabı bağcıkları çözük
iki çocuktuk

biri bendim
diğeri

Kenarımızdan sarkıyor dünya,
bir ucunda ellerimiz,
diğeri uçurumun boşluğunda
kalbimiz.

. . .

bir tel çatladı aynada
çocukluğum yankısını sarmaladı
yanaklarımın loş ısısında

Vaa adam
gel
şu işiğ ucundan tutuve
boğn olsun
getmeyve