Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

Gökyüzü
pencereye sabaha dair bir not bırakmış
ay, gündüzün cephesine ilişmiş
usul usul
yarım konuşan bir tanık

Bir avuç ışık geldi
kanatlarında sabahın kokusu
bahçemden sessizce süzüldü
yavaşça
kalbime

. . .

Bir el
rüzgârda sallanan bir dal gibi
haritasız bir kalpten uzanır

Her şeye rağmen
sevmek vardı
bir çocuğun
düştüğü yerden kalkması gibi

İnsan kendini geç bulmaz
geç bakılır

Bazıları
adını öğrenmeden çağrılır

Her ağaç meyve vermez

Bazıları
yakınından geçerken
içinde bir yeri

Vakit
uykusuz bir gölge
doğmayı bekliyor

çentiklerinde zaman
titrek bir nefes

Unuttun mu, ne kadar güçlü bir çocuktun?
Dizlerin yarayla dolsa da, yıldızlar topladın gökyüzünden,
Avuçlarına doldurdun, tavana astın, geceyi inatla aydınlattın.

Seni fazlalık sanan seslere inat,
Yalnızlığını yorgan gibi sardın,

bir oda:
göz kapıda, kucaklayan el
ihanetin gölgesini bekler
dua sanır düşen parıltıyı
kapı aralanır
el yoktur

Bu şiir
bir kapıdan başlar
ama çıkış vaat etmez

Bir oda