Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

Kanatlar taktım omuzlarıma
uçmak için değil
düşerken de cennetine değsin diye kalbim

Gökyüzü bizi tam anlamıyla kabul etmedi

Bakkalın duvarına çivilenmişti zaman,
çevirmeli bir telefon
gri bir suskunlukla bekliyordu beni.
Çarkları dönünce dünya durur gibi olurdu.
Bir kez konuşmuştum onunla,

“Sessizlik de konuşur.
Bazıları çiçek gibi.”

süt beyaz bir sessizlikte
adını anmadan sevmenin

Cümle Aralarındayız


---

bazı sesler

Sisle açılan bir sabah bu
çimenin dili ışıldıyor
kollarımı açıyorum
rüzgâr
beni senin yerine koyuyor

Dıt dıt dıt dıt
Belki Bir Gün

belki bir gün
dünyanın bütün hatları
sessizliğe bağlanır

...

gökyüzü başka bir renkti o gün
belki de bir anıydı o renk
bir hatırlayışın içinden geçmiş gibi
bir insanın kendine baktığı yerden

Onlar “merhaba” dediğinde
kayıt başladı
bir formun içine eklendi.
İsim sorulmadı
ölçü alındı.

I. İçeriden Başlar Her Şey

Taş duvarlara sinmiş bir nefes
her basamak bir yüzyılı kıvırıyor içe
adımlar

Boğazımda
düğümlenen harfler
sessizlik taşına çarpıyor

Bir ğ gibi,