Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

Bir gövde

kendi sesine sığınmış

duvarların bile unuttuğu bir odada

a k c i ğ e r i n d e
f o s f o r l u b i r n a b ı z
k a r a n l ı ğ a
s ü r g ü n
. . .

Vakit
biraz dün
biraz çocukluk

takvim tanımaz bu baharı
yıldızlar sakız kâğıdından

Vakit dün
veya
tündü
kimsenin takviminde olmayan

yağmur

sokakların üstünü
silmeye çalışıyor

Bakma
bakma sen bana

üzerimde
yerini şaşırmış bir bahar

Kırıldı rüzgârın dili,
bir çiçeğin dudağında
her rengin ortasında
senin adın vardı.

sevdin

ayva çiçekleri vardı
beyaz

Bugün denize girmedim,
içine indim biraz.
Gökyüzü omzuma dokundu,
ayaklarımda yosunların sessiz soluğu.
Tuz, suya değil

O gülüşünü görmek,
ışıkla susmuş bir evrenin
kendi iç yankısını dinlemesi gibi.
Hiçliğin en kıyısında,
varoluşun ilk soluğuna uzanan
bir titreme...