Ahşap Kokusu Şiiri - Hatice Güzen

• 

  Hatice Güzen

  Ahşap Kokusu
  
  
  Bir gövde
  
  kendi sesine sığınmış
  
  duvarların bile unuttuğu bir odada
  
  zamanla cilalanmış bir suskunluk
  
  damla damla içe çöken
  
  bir ağırlık
  
  
  Avuçlarında büyüyen kayın
  
  köklerini toprağa değil
  
  karanlığın kıvrımlarına salar
  
  her gece
  
  gömleğini katlar
  
  bir şeyi unutmamak ister gibi
  
  
  Gün
  
  içinden geçen bir fısıltıdır yalnız
  
  ışık
  
  pencereye düşmeden kararır
  
  elinde eğirdiği düşler
  
  çözülür
  
  ve kendi içine devrilen
  
  bir kuyu kalır
  
  
  Dil
  
  içine çekilen bir ırmak olur
  
  konuşmaz
  
  ama gözler
  
  çözülen bir mektup gibi
  
  kendini bırakır
  
  
  Bir ömre sığmayan şeyler
  
  damağın kenarında
  
  bekler
  
  adı gelmeyen bir tat gibi
  
  
  Gecenin bir yerinde
  
  zaman
  
  duvarlara dizilir
  
  sen
  
  kendi içinden geçerek
  
  başka bir sessizlikte
  
  yankılanırsın
  
  
  Bazen
  
  büyümek
  
  bir kayının
  
  kendi gövdesinde
  
  kendine rastlamayı
  
  unutmasıdır
  
  
  
  Hatice Güzen

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (1)