Ahşap Kokusu Şiiri - Hatice Güzen

Bir gövde

kendi sesine sığınmış

duvarların bile unuttuğu bir odada

zamanla cilalanmış bir suskunluk

damla damla içe çöken

bir ağırlık

Avuçlarında büyüyen kayın

köklerini toprağa değil

karanlığın kıvrımlarına salar

her gece

gömleğini katlar

bir şeyi unutmamak ister gibi

Gün

içinden geçen bir fısıltıdır yalnız

ışık

pencereye düşmeden kararır

elinde eğirdiği düşler

çözülür

ve kendi içine devrilen

bir kuyu kalır

Dil

içine çekilen bir ırmak olur

konuşmaz

ama gözler

çözülen bir mektup gibi

kendini bırakır

Bir ömre sığmayan şeyler

damağın kenarında

bekler

adı gelmeyen bir tat gibi

Gecenin bir yerinde

zaman

duvarlara dizilir

sen

kendi içinden geçerek

başka bir sessizlikte

yankılanırsın

Bazen

büyümek

bir kayının

kendi gövdesinde

kendine rastlamayı

unutmasıdır