Bugün senin yürüdüğün yollarda yürüdüm,
taşları eski, sesi yorgun sokaklardan.
Kim bilir hangi eşikte durdun,
hangi kapıya dostluğunu bıraktın?
Hangi pencerede gözlerin,
bir yabancının bakışlarına çarptı?
Vapur esiyordu.
Haliç, unutmayı öğrenmiş
bir aynaydı.
Dalgasız bir zaman,
içe çekilmiş bir nefes.
Bir ağaç kabuğuna yaslandım,
boşluk derinleşti, kimsesizdi;
içinde suskun bir mağara
senin sesini arıyordu.
Sesin
ansızın çaldı içimde suskun kapıları
“Mutlu olurum, neden olmayayım” dedin
o an
parmak uçlarımda bir şiir kıvılcımlandı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!