Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

hiçbir
kitap
açmasa
kapısını bana mesela

Bazen
sana bakarken
gözlerinin içinden
geçip
kendime düşüyorum

Ne yazdığım
mühim değildi
aslında
.
.

Yedi kıta susar.
Sekizinci uyanır
bir çocuğun uykusunda.

Toprak istemez
kanın adını.

Açılış - Giriş Notu
Bu sergi, bir suskunluğun takvimidir.
Zamanın içinden düşen eşyalarla
bir hafızanın kırıklarını
gün gün teşhir eder
Bakarken sessiz kalanlar için kuruldu.

"Tarih, çoğu zaman unutulmuş çocuk adlarıyla yazılır."
Anonim Tanıklık



---

. . .

geçmiyorum
çünkü sessizliğin iki yakası
aynı suya

herkesi
kalbimde müebbet sandım

meğer
herkes
kendi yangınından kaçan

Kanatlı karıncalar
sarmış
göz merciklerini

… … …

Bir ağacın gövdesinde
parmak izim gibi işlenmiş
bir sessizlik uyuyordu
rüzgâr her değdiğinde
bir anı kıpırdıyor