Hatice Güzen Şiirleri - Şair Hatice Güzen

Ben hâlâ konuşan bir baharım
İçimdeki baharı taşıyorum
Sessizlik / ışık / nefes / duvar
Yollarımda çiçek açıyor

Uzaktan bakışın

Istanbullaran biri geldi
çarağa vardı
eli yüzü suya değmeden
bakışı duvarakı çiviye çarpdı

Onlar “merhaba” dediğinde
kayıt başladı
bir formun içine eklendi.
İsim sorulmadı
ölçü alındı.

yoktu

yokluk
yer kaplıyor

tam olarak

Gece ikiye bölünmüş
sessizlik korusunda
televizyon sessiz / yok
kabuk / kütür / kütür / kabuk

Boğazımda
düğümlenen harfler
sessizlik taşına çarpıyor

Bir ğ gibi,

yukarı çıktım

şehir
benden önce küçüldü

Kırılmadım
Deniz kabuğunda zamanı dinledim
her dalga içime bir sır bıraktı
kum taneleri gibi sessi
ama asla kaybolmayan.

Elini uzattı

ama vermedi
teninde
hayatın haritası

seni

​camı buğulayan bir çocuğun
ilk hıçkırığında tanıdım