Suskunluğun Müzesi Şiiri - Hatice Güzen

• 

  Hatice Güzen

  
  Suskunluğun Müzesi
  
  
  Bir kelime vardı
  yalnızca gözlerinde kalan
  anlamı solmuştu artık
  ama geceyi örten
  duvarlar sessizce ağlardı
  
  taşlara gömülmüş harfler
  sevginin eski yankısı belki
  toza karışan
  unutulmuş bir alfabe
  
  sergilenen ilk kırılma:
  bir çocuk susarken
  anlamadan sevdiği
  adını fısıldamayan sıcaklık
  
  ikinci salonda:
  boş bir kâğıt asılı
  ne yazıldıysa silinmiş
  yalnızca sızı
  tutunmuş kenarına
  
  üçüncüde:
  dudaklar arasında sıkışan
  bir “gitme” yankılanır
  duyan olmamış
  giden çok
  
  sessizliğin başka bir katında,
  başka bir anıya inilir...
  
  dördüncü odada:
  yıpranmış zamanın gölgesinde
  yavaşça tutulan eller
  kırık zamanın önünde
  birlikte bekler
  içlerinden biri
  “önümüzde kalan ışıktır” der gibi
  
  eksik parçalar
  düşlerin kıyısında saklanır
  yeniden biçimlenmeyi beklerken
  gözlerinin ucunda
  kırık bir ışık
  tamamlanmanın ince nefesi
  
  belki bir gün
  bir kapı usulca aralanır
  yalnızlığın kalbine
  orada
  yitmek değil
  yeniden doğmak saklıdır
  
  diller vardı
  konuşulmadan hissedilen
  şimdi cam fanusta
  bir iç çekiş kadar kırılgan
  
  müzeden
  herkes
  bir kelimeyle eksik değil
  belki ilk kez
  bir kelimeyle
  tamam çıkar
  
  Hatice GÜZEN
  
  

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (1)