Toprağın Bildiği Şiiri - Hatice Güzen

• 

  Hatice Güzen

  Toprağın Bildiği
  
  
  İnsana laf anlatmak
  Dik bir yokuşta
  Kendi gölgeni çekmek gibi
  Ağzını açarsın
  Kelimeler dökülür yollara
  Kimse eğilip toplamaz
  Basar geçerler üstüne
  
  ?Söz dediğin
  İnsanın dilinde bir düğüm
  Çözeyim dersin
  Büsbütün dolaşır
  Oysa bak şu ceylan gözü sardunyaya
  Dili yok
  Dudağı yok
  Tarihe geçmemiş
  Bir yudum su verirsin
  Tık demez
  Ertesi gün
  Pembe bir gülüşle döner sana
  "Anladım"der
  "Dünya yoruyor seni
  Bak, ben buradayım"
  
  ?Hele o sokak kedisi
  Sığınır dizinin dibine
  Ne adını sorar senin
  Ne memleketini
  Ne de içindeki o dinmeyen öksüzlüğü
  Gözlerini yumar
  Mırıl mırıl bir dua tutturur
  Sanki yüz yıllık dert ortağınmış gibi
  Yaranın tam üstüne bırakır başını
  
  ?İnsan zor anlar
  İnsan önce kendi sesine âşık
  Ama kışın ayazında kuruyan o zeytin dalı
  Bilir baharı
  Sabreder
  Toprak bilir gözyaşının tadını
  İçine çeker de sitem etmez
  Gider bir susam çiçeğine mavi boya yapar
  
  ?Biz boşuna yorulduk söz kapılarında
  O yarım kalmış his var ya
  Telefonu toprağa gömsen
  İnsandan duyamadığın o "canım" sesini
  Bir gelincik tarlasından fısıldar sana dünya
  
  
  Hatice Güzen

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (1)